David Pinazo

S'ha creat les respostes del fòrum

S'està mostrant 15 entrades - de la 1,231 a la 1,245 (d'un total de 9,448)
  • Autor
    Entrades
  • en resposta a: 1 año viviendo con TAG #32058
    David Pinazo
    Superadministrador

    Hola , yo estoy 8 años con la venlafaxina y tambien me han pasado mogollon de historias, llevo un tiempo corto practicando yoga y me va genia,l nunca pense que me podria llegar a relajar tanto y muchas de mis dolencias van desapareciendo.
    Otro tema que queria comentar es si alguien a podido dejar de tomar la venlafaxina? lo he intentado varias veces (siguiendo las pautas del especialista claro esta) y no hay manera,me pongo mala con diarreas, nauseas,dolor insoportable de cabeza , no soy capaz de aguantarlo y vuelvo a la medicación,me da la sensación de que estoy super enganchada .

    en resposta a: Por favor necesito ayuda #32057
    David Pinazo
    Superadministrador

    Hola a todos. Os expongo un poco mi caso de forma resumida y a ver si me podéis ayudar. Tengo 25 años.
    Mi madre falleció hace cosa de 6 meses por cáncer de páncreas. Desde pequeño hemos estado muy unidos y somos una familia muy unida. En mi grupo de amigos siempre me han dicho que era muy familiar y todas esas cosas. Para mi mi familia siempre ha sido lo más importante y esto a sido un golpe duro. Soy una persona con mucha personalidad y hasta incluso un poco reservado, no soy de los que van quejándose de sus problemas todo el dia y mi vida hasta ahora has ido perfecta, siempre he sido feliz y así lo decía mientras lo era. Era una persona muy afortunada. Todo el proceso ha sido duro, pruebas, químicos, recaídas… pero no lo he vivido desde la barrera. He estado en todo momento con mi madre y junto con mi padre que se ha quedado semanas y semanas haciéndole compañía en hospitales. un ejemplo de padre y de familia. Durante esto 3 años me he dado cuenta que mi objetivo/ilusión en esta vida se había convertido en que mi madre se curara. Yo he seguido con mis hábitos, el trabajo, mis deportes, pero mi prioridad era mi madre. Sabia que lo único que yo podía darle era verme feliz y darle mucho mucho cariño y amor. Y así lo hacía. Cada vez que se iban (mi madre/padre) al hospital a hacer las quimos, o cuando debían irse para alguna operación.. les dejaba notas en el monedero, o en la maleta con mensajes con mucho contenido emocional, frases de superación o de lo orgulloso que estaba con ellos…
    Durante este periodo me separe de mi pareja, que llevaba 7 años con ella (mi primera pareja y con la unica que habia estado hasta hace un tiempo), fallecio mi abuela (que llevaba 15 años viviendo en casa en silla de ruedas, nunca estubo en una residencia). Es decir, durante este periodo han ido pasando cosas, y he tenido momentos tristes obviamente, y momentos duros que con el apoyo de mis padres y mi familia he tirado adelante. He sido muy muy fuerte, he querido apoyar al máximo a mi familia porque asi interpretaba que debía hacerlo. Era mi responsabilidad y a la vez lo hacia porque el desgaste de mi padre en este periodo era muy grande y debia estar con el, asi lo hice.

    Falleció mi madre, y hasta incluso durante el tanatorio yo sentía que estaba muy frió, como si no me acabara de afectar. Durante este proceso sabia que algún día ese fatídico día llegaría y achacaba que estaba frió a que ya me venia haciendo a la día hace tiempo. En casa eramos mi padre, mi madre y yo, mi hermana esta independizada. El primer mes estube bien, un pelin triste, raro… pero yo seguía con mi ritmo de vida.. pero a partir de los dos meses me empece a encontrar mal, ganas de vomitar, malestar… y cada vez era mas prolongado durante el día. Fui al medico medico y me receto unas pastillas y me comento que era fruto de un proceso de duelo. A medida que pasaban los días me iba encontrando peor. Al sufrir mi primer ataque de ansiedad (desconocido hasta ese momento de lo que era) en un avión regrese al medico para pedir opinión. Yo le decía: es que yo no estoy triste, simplemente me encuentro mal, nada mas. Me dijo que tenía mucho que sacar y me recomendó una psicologaa privada. La cosa esta que llevo 4 meses yendo al psicólogo una vez a la semana o una vez cada dos semanas y ella tiene clarisimo lo que me pasa: es un proceso de duelo. Analizamos sueños y estas cosas y yo estoy muy contento y confió en ella. Pero lo que nadie me quita es el malestar que tengo desde que me levanto hasta que llego casa, una angustia todo el dia… los síntomas han ido variando pero todos son relacionados con la ansiedad: ganas de vomitar, dificultad para hablar, diarreas por las mañanas… no hablo de los ataques de ansiedad, eso mira lo notas cuando viene.. respiras.. te tomas alguna pastilla de esas que digo yo de emergencia (soy antipastillas).
    Soy una persona muy protectora, aun y estando yo hecho polvo cuando veo a alguien mal me sale ayudar y animar, sin que se imaginen por lo que estoy pasando.

    El problema es el malestar que tengo todo el día. Ahora si que hay dias que estoy triste, que pienso mas en mi madre, lloro con mas facilidad, cuando hay momentos de alegria me viene tristeza pensando en ella… pero hay momentos que se me hace cuesta arriba, estoy apatico, sin objetivo en la vida, tengo todo lo mismo que antes menos a ella sin embargo nada me complace, aveces siento que me vuelvo como loco porque pienso en el futuro, en mi vida y rallo mucho. Ademas me siento muy solo, tengo mucha mucha soledad, como falto de cariño. Y eso que tengo a mi padre, hermana y mi sobrina peque, que es lo mas importante de mi vida. amigos mios muchos con parejas (cosa que antes no me afectaba yo hacia mi vida y ya esta).

    Se que toda perdida de un ser querido conlleva un proceso de duelo, y tambien se que mi proceso de duelo no es el habitual.. ¿Es normal lo que me pasa? ¿Es un simple proceso que tiene que ir pasando o me puedo quedar asi toda la vida? Esto es asqueroso.

    Gracias por quien lo haya leido.

    Un abrazo

    en resposta a: Por favor necesito ayuda #32056
    David Pinazo
    Superadministrador

    Buenos días, por fin encuentro un lugar en el que no me siento sola al leer lo que os pasa, estoy en la misma situación que vosotros, tengo miedo, pánico, me paraliza el hecho de pensar que puedo tener un cáncer, para mi es un tema tabú en la familia, porque solo escuchar esa palabra siento un escalofrío intenso por todo el cuerpo y se me empiezan a saltar las lágrimas y empiezo a sudar y a hiperventilar. Podría soportar tener cualquier otra enfermedad aunque fuera grave pero esa no.
    Creo que siempre he sido una persona exagerada con los síntomas, pero nunca sentí miedo hasta que nació mi hija, que empecé a creer que tenía un tumor en la cabeza por un bulto de grasa, al cabo de un año se me quitó ese miedo y empecé con molestias en el pecho, me convertí en una visitante constante al médico y siempre me decían que eso es ansiedad ,etc, y con el paso del tiempo se me pasó porque encontré otro punto que me dolía mas que es un ganglio inflamado, con este miedo llevo como dos años y medio y en un principio me dijeron que no era nada ,simplemente que los ganglios se inflaman y si que es verdad que no me crece incluso a veces me lo noto mas pequeño pero me toco a todas horas y siempre tengo molestias. En fin, tengo temporadas, se me suele acrecentar cuando visito a mis padres al pueblo que siempre te cuentan que fulanito o menganito han muerto de cáncer por lo que evito ir porque aunque les he prohibido que me hablen de enfermedades y de muertos, ya me siento mal allí y empiezo a sentir síntomas, y ahora llevo como año y medio sin atreverme a ir al médico por miedo, me ha tocado hacerme reconocimiento de la empresa y he accedido por enfrentarme al miedo, pero he pasado unas semanas antes hecha un manojo de nervios, me quita el sueño por las noches. Estoy cansada de llorar porque como vosotros decís, me siento incomprendida, discuto mucho con mi marido y me dice que no podemos vivir así, y yo le digo que ojalá pudiera yo hacer algo para no vivir asi, tb me tranquilizo a veces pensando eso de que si tuviera un cáncer desde hace tanto tiempo y sin tratamiento ya me habría muerto.
    Bueno disculparme la parrafada, necesitaba desahogarme ya que en la familia ni me quieren escuchar. muchas gracias

    en resposta a: ANSIEDAD Y EMBARAZO #32055
    David Pinazo
    Superadministrador

    Hola a todas, que bueno saber que una no esta sola en esto! A veces es dificil poder compartir! A mi me sio la ansiedad en. Postparto, y c mi bb de 10 meses todavia la estoy peleando! Estoy tomando rivotryl muy baja dosis
    ! La verdad me dio el ataque de si me pasa algo, mr bajaa presión quien cuida a mi bn o si me pasa algo y me muero y no lo veo crecer!estoy preocupada porque me gustaría tener otro bb pronto! La verdad espero pofer hacerlo! La sonrisa de mi hijo vale cada segundo de ansiedad que paso!

    David Pinazo
    Superadministrador

    Hola, yo tengo un bb y si bien habia sentido algo d ansiedad antes con la llegada de mi bb se vino con todo!!!! Jajja voy a la psico y fui a una psiquiatr Que me dio algo para tomar aunque lo que tomo hace efecto placebo, o dea me siento bien xq creo q me hacr bien! Lo mas importante es que sepas que no estas loca y que no vas a volverte loca! Solo tenes ansiedad! Y esos pensamientos a mi me resultan normales! Yo estoy tratando de empezar yoga y ver la posibilidde empezar meditacion! Estoy trabajando en poder relajarme c la respiración y en cortar con la idea obsesiva del que me pasa? Hay q tratar de cortar ese pensamiento! Y fundamental no te quedes en tu casa pensando en esto sin jacer nada! Ocupa tu tiempo y tu vida! Yo también comparto esa sensación de que el cuerpo esta en un. lugar y la mente ek otro! Yo soy positiva u creo q se puede salir de donde estamos

    en resposta a: Alguien con hipotiroides ? ME AYUDAN? #32053
    David Pinazo
    Superadministrador

    tengo hipotirodismo,a mi el medico me receto unas pastillas que se llaman eutirox,son para eso,los sintomas se reducen y haces una vida normal,tendras que hacerte dos analiticas al año,por si tienes que subir o bajar la dosis,a mi me caia un poco el pelo,pero no por esto,era porque tenia anemia,tomo de vez en cuando hierro y ya no me pasa,los problemas de humor tal vez…pero tambien pueden ser porque sufras de ansiedad,animo,el hipotirodismo tiene buen tratamiento,conozco gente que tiene y hace una vida normal,un abrazo

    en resposta a: VIVIR CON MIEDO #32052
    David Pinazo
    Superadministrador

    hola….yo tambien vivo en california, y DESDE cuando nos dicen que vendra un temblor grande y no lo dudo, pero CREO que cuando llegue nos vendra y ni cuentan nos daremos y de repente, pero deahi a que Esto te cause tanta anciedad, YA Es un problema o deficiencia, que tienes que atenderte, el temblor y eso no Es lol detonante SI no tu propia vida, yo igual no soportaria vivir con alguien asi., pues tienes una condision que necesitas mucha comprension y apoyo.
    Busca ayuda profecinal, y aunado a eso un Cambio de vida.
    Un saludo…..y no te angusties los mentirolocos…..diran una y ota Vez lo del temblor, y cuando nos llegue veraz que cera de repente, y contra eso NADIE tiene la solucion y el poder para de tenerlo, solo hay que preparar is mentalmente, y tener abastecimientos en casa.
    No te angusties en vano.

    en resposta a: sacudidas del corazon #32051
    David Pinazo
    Superadministrador

    Gracias Javier,gracias mil por estos consejos.llevo leyendo hace años y buscando solución a este problema.aki las tengo.Jehová te bendiga.

    en resposta a: Miedo o ansiedad a no poder dormir #32050
    David Pinazo
    Superadministrador

    Hola Jose Manuel. Mira, yo llevo con ansiedad casi 1 año pero hoy por hoy puedo decir q ya estoy casi curada, digo casi porque aun tengo bajones. Yo nunca he tenido problemas para dormirme pero si para descansar de golpe. Acudí a un naturopata para tratar mi ansiedad ya que yo tampoco quería pastillas, me puso un tratamiento natural (tengo q decirte q tomo bastantes) pero es lo que necesita mi cuerpo y gracias a ello soy otra persona. No se de donde sois (yo de España) si soia españoles, aquí podeis preguntar en cualquier herboristería a ver si tienen consulta de naturopatia, ami me sale la consulta una vez al mes 30 euros así que tampoco es tan caro, los medicamentos me duran bastante, asique de verdad que yo se lo aconsejo a tu chica. Luego es importante que haga ejercicio, pero que empiece poquito a poco, la natación le va a venir súper bien, yo hago yoga y ayuda mucho (solo con decirte que al terminar hacemos una relajación final de unos 10mins y yo he llegado a quedarme dormida…). Las gotas que te comenta la otra chica las de melanonina me han hablado genial de ellas (conozco una chica q las toma y le van bien), mi consejo es que primero pruebe cosas naturales, ya que los ansiolíticos crean dependencia y que vaya a hacer una terapia con el psicólogo, para que le ayude a quitarse el miedo a dormir, yo voy para que me ayude con mís miedos que sobre todo son sobre la muerte y ami me encanta ir, cuento los días para la siguiente terapia y eso que yo antes era reacia a contarle mis problemas a un desconocido así tan íntimamente pero ahora….es lo mejor que he podido hacer, todo el mundo debería acudir alguna vez en su vida a un psicólogo de verdad. Por lo demás mucho animo para tu chica y también para ti, se lo duro que es también para ti ya que mi novio conmigo lo ha pasado muy mal, ahora ya cuando me dan los bajones lo afronta de otra manera pero bueno, poco a poco, animo y apoyala y dale muchos mimos.

    en resposta a: VIVIR CON MIEDO #32049
    David Pinazo
    Superadministrador

    Hola Natalia.

    Coíncido completamente con lo que dice eduard Monsalve.

    Necesitas arreglar tu situación sentimental y luego buscar ayuda profesional.

    Lo segundo y que puedes hacer por tu cuenta es tratar de borrar de tu mente esos pensamientos irracionales, tu no morirás de un infarto, si fueras un paciente cardiaco probablemente ya con uno de tus ataques de pánico hubiese bastado para irte de este mundo.

    ¿Haz probado beber agua durante un ataque de pánico? jejeje a mi me ayuda quizá porque hay estimulación del nervio vago, en fín si podemos ayudarte de alguna manera será un verdadero gusto.

    Que estés bien.

    en resposta a: escalofrio / corriente antes de dormir #32048
    David Pinazo
    Superadministrador

    Hola Maxima.

    Si, me ha pasado… Algunas veces la sensacion es como si fuera caminando y tropezara; despiertas subitamente o de un brinco como se dice comunmente.

    El sueño tiene varias faces: Las primeras -Las menos profundas- son las de transición entre la vigilia y el sueño en sí mismo, este tipo de reaciones es bastante común y no solo de personas con trastornos de ansiedad, podrías investigar un poco cuales son las estapas del sueño para estar más tranquila o tranquilo.

    Sin emgargo desde ya te digo: No busques en internet cada síntoma nuevo que tengas. Terminarás como muchos sufriendo imaginando que tienes cáncer, Esclerosis Lateral Amiotrófica, algún tumor cerebral, Epilepsia… En fin, para dormir como bebé te recomiendo una de las mejroes terapias: ¡Ejercítate! y verás como duermes bien, mis mejores deseos.

    Dark Knight.

    en resposta a: Dependencia Emocional #32047
    David Pinazo
    Superadministrador

    Hola.

    Me llama poderosamente la atención tu nickname “La Gorda”.

    ¿Tienes baja autoestima?

    De ser así pienso que deberías darle un giro a tu vida de 180 grados, arreglate sal a pasear con tus amigas, disfruta de tu familia, disfruta esta vida que es solo una y no vale la pena pasarte por ella sufriendo y llorando por alguien que a lo mejor ni lo merece.

    Pienso que sí, en efecto haz desarrollado cierta dependecia emocional; lo realmente importante es que tú lo sábes y debes cambiarlo, aceptar sobre todo que las cosas no son siempre como queremos… Son y punto.

    Suena un poco cruel ¿No? Sí, pero es la realidad… Como decía un buen amigo: “A veces es mejor ser un buen recuerdo y no un mal presente”. Así que sigue con tu vida y disfrútala, puede ser que un día el recapacite y se dé cuenta que perdió una gran mujer y para ese entonces sea ya muy tarde… Pero puede que eso no suceda y tú no debes quedarte esperando a ver qué pasa.

    ¡Ánimo Guapa!

    en resposta a: Ansiedad ante mi próximo vuelo #32046
    David Pinazo
    Superadministrador

    ¿Haz pensado en acudir a un psiquiatra?

    La verdad es que me pasó algo por el estilo, me harté de hablar con mi psicologa, consejos de respiración, esto y lo otro, así que un buen día dije: Al carajo, será mejor ir con un verdadero profesional y me fui al psiquiatra, un ansiolitico y ahora ahí voy mejorando.

    David Pinazo
    Superadministrador

    Hola XVI.

    Respondiendo a tu pregunta.

    El tratamiento farmacológico para el trastorno de ansiedad está basado en fármacos o medicamentos tales como las benzodiacepinas por ejemplo, estas son depresoras del sistema nervioso central y debe ser un psiquiatra de preferencia quien te las recete.

    ¿Sábes? hacer ejercicio es una de las mejores terapias para llevar bien la ansiedad, yo lo practico y cuando termino cansado duermo como bebé, de mi experiencia sé decirte que es de lo mejor que hay, durante dos años lo intenté llevar solo con ejercicio y técnicas de respiración y así en alguna medida logré manejar mejor mi ansiedad; sin embargo debido a mi trabajo que es nocturno la ansiedad ganó terreno y ahora estoy con medicamento.

    Pienso personalmente que acudí tarde al psiquiatra, viví dos años un infierno, ahora con el medicamento me va bien, te insto a que sigas practicando deporte, no fumes, no bebas, alimentate sanamente y si ves que la cosa no mejora o tienes una recaída, te recomiendo la visita a psiquiatría, no… Acurdir al psiquiatra no es estar loco, es un tabú en muchas de las sociedades, quizá no necesites medicina, quizá bastaría una terapia cognitiva conductual pero esto solo un profesional lo puede indicar, te deseo lo mejor y si en algo puedo ayudarte será un verdadero gusto.

    Dark knigth

    en resposta a: Creo que tengo arritmias y estoy muy muy preocupado #32044
    David Pinazo
    Superadministrador

    Hace 10 años me encontraba trabajando en el turno de la noche, estuve cerca de un año en ese turno, en el día hacia mucho ejercicio y cuando trabajaba tomaba varias tazas de café y fumaba de 3 a 5 cigarrillos.
    sin embargo una noche empecé a sentir mucha ansiedad y pánico, el corazón comenzó a latir muy rápido y pensé que me iba a morir.
    Al siguiente día no pude dormir, ni durante 6 meses. Estuve con insomnio y con mucha ansiedad y miedo a morirme en cualquier momento hasta que un día fui con un psicólogo y un psiquiatra y me recetaron un ansiolítico y antidepresivo..

    Me recuperé y llevé una vida normal hasta hace 6 meses. Estuve pasando por una situación muy estresante y nuevamente han vuelto esos síntomas sin embargo ya los puedo controlar porque se que es ansiedad.

    Antes me checaba la presión a cada 3 horas y me tocaba el corazón pensando que me iba a dar un infarto.

    Ahora no dejo de preocuparme pero con un tratamiento naturista es posible controlarlo y sobre todo no tomando tan a pecho algunas situaciones. HAY QUE VIVIR LA VIDA COMO SI FUERA EL ULTIMO DIA.

    Saludos desde México.

S'està mostrant 15 entrades - de la 1,231 a la 1,245 (d'un total de 9,448)
Resum de la privadesa

Aquest lloc web utilitza galetes per tal de proporcionar-vos la millor experiència d’usuari possible. La informació de les galetes s’emmagatzema al navegador i realitza funcions com ara reconèixer-vos quan torneu a la pàgina web i ajuda a l'equip a comprendre quines seccions del lloc web us semblen més interessants i útils.

Galetes estrictament necessàries

Les galetes estrictament necessàries han d'activar-se sempre perquè puguem desar les preferències per a la configuració de galetes.

Analítiques

Aquest lloc web utilitza Google Analytics per recopilar informació anònima com el nombre de visitants del lloc i les pàgines més visitades.

El mantenir aquesta galeta habilitada ens ajuda a millorar el lloc web.