David Pinazo

S'ha creat les respostes del fòrum

S'està mostrant 15 entrades - de la 1,276 a la 1,290 (d'un total de 9,448)
  • Autor
    Entrades
  • en resposta a: Ansiedad, Despersonalizacion y a la vez panicos leves #32013
    David Pinazo
    Superadministrador

    Hola, espero que pronto puedas continuar con tu vida de manera normal, pienso que debes esperar el diagnóstico de tu médico.

    Personalmente pienso que quizá tengas síntomas de abstinencia pero yo no soy médico. ¿Haz probado regresar a las dósis anteriores? Si es como dices que estabas bien antes de dejar tus medicamentos bien podrías probar retomándolos y hablarlo con tu médico, quizá bajar la dósis de manera menos abrupta.

    Un cordial saludo, espero sigas mejor y recuerda: Nadie mejor para responder esas preguntas que tu profesional de salud, la mía únicamente es una opinión y como dije al principio no soy doctor.

    en resposta a: Sufro de ansiedad desde hace 13 añ #32012
    David Pinazo
    Superadministrador

    Hola, al leer tu msj me reconforta para seguir adelante.. llevo casi 7 años tomando
    Medicamento para la depresion… antes era nerviosa q por los examenes de la prepa y eso…
    Ya despues tuve un acontecimiento bastante fuerte.. y me recetaron para depresion post traumatica
    Cuando me empeze a sentir mejor en unos meses la kise dejar y fue grave error pork no se tienen q dejar de repente
    Es un proceso donde tienen q ir bajando la dosis poko a poko… he recaido 2 veces asi y me sentia peor..
    Hace 2 años cuento con seguro y le comente a mi dra y me mando con el psiquiatra q es el q puede recetar esos medicamentos
    Tuve q seguir durante un año mas con sertralina y hasta hace pocos dias vencio el año y me acaba de recetar 1fluoxetina
    Y la mitad de una alazopram a las 9 pm para no sentir los efectos secundarios en el dia como mareos y entre otros sintomas
    Casi llevo una semana… pero si hay dias q tengo miedo y ansiedad y dejo de comer asi es como me atacan los nervios
    Te entiendo se siente horrible pero solo una vez he ido con psicologo pero era principiante
    Empezare a ir con una psicologa q pienso q me ayudara mucho y aparte si me he alejado de dios
    Igual empezare a acercarme mas a la iglesia y a el…xq dia dia el me ayuda
    A salir adelante.. dicen q el no pone pruebas q no podamos superar…
    Saludos cuidate mucho

    en resposta a: no sé lo que me pasa ni en qué rara enfermedad encasillarme #32011
    David Pinazo
    Superadministrador

    Es de lo mejor que he leído, me da esperanzas y comparto tu forma de pensar, aunque ahora mismo estoy algo mal. Lo que dices tiene mucho sentido.Gracias

    en resposta a: Mañanas horribles, tardes normales. #32010
    David Pinazo
    Superadministrador

    Por las mañanas me siento fatal. A partir de las 14h.mas o menos me cambia el estado de ánimo. Da igual que tenga fiesta laboral o que esté en mi casa tranquilamente.es un estado horroroso.

    en resposta a: Mi mente no seja de pensar #32009
    David Pinazo
    Superadministrador

    hola soy un chico de 17 años . el pasado año saque todo sobresaliente .. todo estupendo.. las relaciones con mis compañeros y todo perfecto , y estaba muy feliz .. pero todo cambio el pasado verano.. me empece a sentir desganado sin ganas de nada.. he ido empeorando en mis estudios .. intento esforzarme pero no puedo .. no mencuentro bien y no me concentro.. he ido a un psicologo pero no me comprende .. el piensa que es cosa de la edad.. pero yo pienso que siento otros sintomas .. tampoco quiero tomar pastillas ni nada de eso .. que podria hacer? alguna ayuda por favor? estoy bastante mal .. toda mi vida perfecta pero ahora todo se me cae abajo .. tambien tengo muchos miedos en mi dia a dia y oienso mucho en negativo.. intento cambiarlo pero no puedo .. ayuda por favor.. si me ayudais os lo agradeceria en el alma .. un abrazo espero aunque sea una mera respuesta de alguien .. soy un buen chaval :(

    Gracias

    en resposta a: Muchisimas gracias demule #32008
    David Pinazo
    Superadministrador

    Muchisimas gracias por contestarme, de verdad, perdona por contestar tan tarde pero lo acabo de ver.
    Bueno desde que escribi esto han pasado ya 2 meses y bueno… sigo con ansiedad y hace poco hice 6 meses con esto, pero ya estoy mucho mejor, o eso creo, porque la verdad que no se si sera una buena racha nada mas o me estoy curando jajaja
    Desde ese dia me han cambiado los sintomas de una manera increible, he tenido de todo y otros muchos sintomas han desaparecido pero otros muchos han aparecido que son tantos que me enrollaria demasiado…
    He vuelto a salir a la calle aun con un poco de respeto, pero salgo, quedo con mis amigos, a mis a migas de siempre les he intentado explicar esto y con su mejor intencion lo han intentado entender y me han ayudado, he probado un metodo de ansiedad y tambien he ido a una psicologa de la que creo que si estoy mejor es por ella. Lo de las pastillas, no me convence para nada, tengo 18 años y creo que soy muy joven para eso, creo que tienen un efecto inmediato de bienestar pero a la larga lo que hace es que el problema permanece y no has avanzado nada, peor, te vuelves adicto a ellas y no puedes dejarlo… pero oye cada uno se cura como quiere!
    Has dicho que llevas 2 años con ansiedad y que estas mucho mejor, me encantaria saber tu historia, osea como ha sido y si ves posible lo de curarte o solo crees que estas bien y volveras a recaer, no se son tantas preguntas! Me encantaria hablar contigo por algun sitio, si quieres ya que no conozco a nadie cercano por asi decirlo con este mismo problema.
    Vuelvo a darte las gracias por querer ayudarme, por preocuparte y por darme tus consejos!
    Saludos y espero volver a hablar contigo y muchisimas suerte tambien para ti!!:)

    Pd: si quieres te dejo mi email y si tienes whatsapp o algo me lo puedes dar por ahi y podemos hablar:)

    lauraillann@gmail.com

    en resposta a: Esta es mi historia #32007
    David Pinazo
    Superadministrador

    ¡Hola!

    Soy la ansiedad, no te asustes… vengo en son de paz, por cierto, ¿por qué te asustas tanto ante mi presencia?

    Digo, sé que sientes horrible cada vez que aparezco, que te desesperas y quisieras mandarme a volar, sé que si pudieras… me matarías, sobre todo porque crees que soy yo la que te quiere matar o hacer daño, pero créeme, si no te he matado, no lo voy a hacer.

    No estoy aquí para hacerte daño, mucho menos para volverte loco, creo que ya te lo he demostrado cada vez que llego a tu cuerpo, hago un relajo y te asusto, pero al final del día… no te he matado, no te has vuelto loco.

    Si pudiera, lo haría, pero esa no es mi idea.

    La verdad es que aparezco y te hago sentir todo eso porque no había logrado encontrar otra manera de hacerme escuchar por ti, estabas tan ocupado tratando de ser exitoso, productivo y de demostrarle a los demás que eres digno de ser amado… que no escuchabas mis pequeñas señales.

    ¿Recuerdas esa vez que te dio un dolor de cabeza? ¿O cuando tuviste insomnio por más de 2 horas? ¿O qué tal esa vez que sin razón aparente te soltaste a llorar?

    Bueno, pues todas esas veces era yo tratando de que me escucharas, pero no lo hiciste, seguiste con tu ritmo de vida, seguiste con tu misma manera de pensar… Entonces intenté algo más fuerte, hice que te temblara el ojo, que se te taparan los oídos y que te sudaran las manos… pero tampoco me quisiste escuchar.

    Aunque acá entre nos, los dos sabemos que sentías mi presencia, es por eso que cuando te quedabas tranquilo… o era momento de estar sólo contigo mismo, en soledad… te empezabas a poner nervioso, como si algo te impidiera quedarte quieto.

    Te desesperabas, porque no “entendías” con tu mente racional lo que estaba pasando, y claro, con tu mente racional no me ibas a entender.

    Así es que por eso me he rendido y decidí escribirte.

    Y te felicito si estás leyendo lo que te digo, porque significa que ya tienes el valor de escucharme, y créeme, nadie mejor que yo sabe de tu gran habilidad para evitarme y salir corriendo, huyendo de mí como huirías del monstruo en el bosque oscuro.

    Como esas veces que me evitas y te distraes embobándote horas con la televisión, viviendo las vidas de otras personas que ni conoces para no enfrentar que la tuya no te gusta.

    O qué tal, de esas veces que con un par de cubitas lograbas adormecer tus nervios e inquietud; y ni qué decir de esas otras substancias que más allá de adormecerte, te fugan de esta realidad que no quieres enfrentar.

    Pero bueno, espero que ahora estés listo y lista para enfrentar tu realidad y escucharme por fin. Espero que estés listo y lista para enfrentar la verdad de tu vida y de ti mismo tal y como es, sin máscaras, sin atajos… sin pretensiones. Así es que aquí te van las cosas como son.

    Lo único que llevo tratándote de decir todo este tiempo, es que… ya es tiempo de evolucionar, necesitas hacerlo, no hay de otra.

    Necesitas crear cambios muy profundos dentro de ti, pues por alguna razón, en realidad no estás disfrutando de tu vida y no te sientes pleno. Por eso yo estoy aquí, para ayudarte a recuperar esa plenitud que vive dentro de ti, y para lograrlo, tendrás que deshacerte de lo que te impide contactarla.

    Estoy aquí para ayudarte a ver precisamente qué te impide contactar con tu sentido de vida, con tu pasión por vivir, con tu alegría y con tu verdadero ser que es tu esencia. Cada vez que yo aparezca en tu vida, será porque por ti mismo no te has dado cuenta que no estás siendo pleno y feliz, así es que si vuelvo a aparecer, no te asustes… mejor agradéceme que llegué y escúchame.

    Y si realmente me escuchas, no tardarás en hacer los cambios que necesitas hacer en tu vida, los harás de inmediato, claro, eso si realmente quieres sentirte bien de nuevo, todo depende de qué tanto quieras. Y se que sí quieres, pero a la vez sé que quieres seguir en tu confort y en tu comodidad por vivir con lo “conocido”, aunque eso conocido te haga daño.

    Prefieres seguir buscando la aprobación y aceptación de los demás, haciendo hasta lo imposible por llamar su atención; buscando seguridad en otras personas menos en ti; prefieres que los demás sean responsables de tu persona que tú mismo, y claro, te entiendo, todos quisiéramos regresar a la panza de nuestra mamá y despreocuparnos de todo.

    Pero… te tengo una noticia, solamente entrando a un temazcal podrás acercarte a esa experiencia. Mientras tanto… necesitas asumir que eres responsable de ti y que solamente tú me podrás escuchar, y cuando me escuches y yo vea que ya me hiciste caso, créeme que me iré. Solamente tú puedes hacer que me vaya.

    Y eso es algo muy importante que te quiero decir, en verdad me iré en cuanto vea que estás haciendo esos cambios en tu vida, cuando vea que estás en camino a tu evolución y que estás dispuesto a crecer y recuperarte a ti mismo. Mientras no lo hagas… aquí seguiré.

    En conclusión, si hoy estoy aquí, es porque me necesitas.

    Necesitas de mi para modificar tu manera de interpretar tu realidad, la cual dejame decirte que está un poco distorsionada. Necesitas deshacerte de creencias que no te ayudan y que nada más te limitan; necesitas perdonar todo ese enojo que guardas a tus seres queridos y recuperar tu libertad interior.

    Y sobre todo, necesitas de mí para hacer lo que te gusta de la vida, para ser tú mismo, y perder el miedo al rechazo o abandono de los demás.

    Necesitas de mí para ponerle límites a las personas que te lastiman; para que te agarres de valor y aprendas a decir que “no”; para que dejes de mendigar amor con quien no te merece; para que dejes de depender de la existencia de tu pareja para ser feliz; para que de una vez por todas… ¡cuides tu cuerpo!

    ¿De qué otra manera le habrías puesto atención a tu cuerpo? Digo, probablemente de muchas maneras, pero ésta está funcionando. Necesitas darle el alimento que necesita, dejar de criticar tu físico y agradecerle por lo que te da; haz que sude y que se mueva, ten tus hormonas al día y duerme las horas que necesitas.

    ¿Por qué te explotas? ¿Por qué te exiges tanto? No entiendo porque lo haces… si lo tienes todo, lo eres todo, tienes toda la capacidad que necesitas para crear tu propia realidad, pero te tratas como tu propio esclavo, eres demasiado severo contigo mismo… y estoy aquí para pedirte que simplemente dejes de hacerlo.

    Así es que ya sabes… si realmente quieres que me vaya, toma el timón de ti mismo, pregúntate qué has hecho que te ha sacado de tu equilibrio interior. Pregúntate realmente cómo quieres vivir y lucha por esa vida, es tu vida, y solamente tú puedes decidir sobre ella… si a los demás no les parece, es porque los estás retando y tarde o temprano te seguirán, y si no… tendrán otra oportunidad, dales chance.

    El único control que puedes tomar es el de ti mismo, pero para recuperarlo, tendrás que aceptar que lo has perdido, y que dejes que yo me exprese, que salga a decirte con todos esos síntomas tan horribles que me inventé para decirte algo muy claro, pero si me reprimes y te distraes cada vez que llego… no podré hablarte y vendré más fuerte.

    Así es que la próxima vez que me sientas llegar, haz un alto, cierra los ojos… déjate sentir todo lo que te estoy diciendo, apaga tu mente racional por un momento, déjate llevar… y entiéndeme. Después, empieza el cambio en tu vida con acciones claras y específicas, y en menos de que te des cuenta, me iré.

    Espero no tener que llegar muchas veces más en tu vida, pero si lo hago… recuerda que no quiero lastimarte, quiero ayudarte a que recuperes tu propio camino de evolución, el camino que si lo tomas, te hará mucho muy feliz.

    Y ya para terminar, ojalá que puedas verme como lo que soy: tú esencia.

    Soy tú mismo gritándote con desesperación que me escuches por favor. Así es que hola, yo soy tú, hablándote desde el fondo de tu corazón, desesperado tocándolo para que me pongas atención, lo que sientes no es taquicardia, soy yo, tu esencia, que quiere salir de ahí.

    Con cariño, tu esencia disfrazada de ansiedad.

    en resposta a: estas dañando tu cerebro #32006
    David Pinazo
    Superadministrador

    Tu mismo lo dices: no eres doctor.
    A algunos los psiqiuiatras, los ansiolíticos y los antidepresivos nos han salvado la vida.
    Llevo 40 años con ansiedad y depresiones y gracias a todo esto he podido llevar una vida más o menos normal.
    No seas tan orgulloso y baja al mundo real.

    en resposta a: ANSIEDAD Y EMBARAZO #32005
    David Pinazo
    Superadministrador

    hola tengo 40 años y tras 14 años sufro de esta horrible enfermedad. no di el paso de embararzarme antes por la medicacion y el miedo . ya con 4o años he tenido que hacerlo. estoy muy mal, unos psiquiatras me recomiendan medicacion y otros no ….que hago _? puedo tomar orfidal ….cuantos mg al día? gracias

    David Pinazo
    Superadministrador

    Tengo 17 años, creo que tengo ansiedad o eso creo me da palpitaciones y a veces pinchazos mi vida antes de esto tornaba al deporte y mis estudios y no puedo hacer ni una cosa ni la otra ya que cuando ago deporte me palpita muy constante y ya al no encontrarme bien conmigo mismo me frusto.En el tema de los estudios tengo 17 años que futuro voy a tener si no ago nada, me da miedo de todo pero todo esto fue a raiz de dos taquicardias que me dieron un por fumar lo que no debia y otra por un redbull.Me dan picos de ansiedad hay dias que puedo con todo y otros que mejor que no me levante, tengo ganas de llorar antes tenia mas pero ahora creo que se me va reduciendo,soy una persona muy nerviosa tengo el sindrome de la bata blanca y me agobio por todo me da miedo que desencadene en otra cosa o algo parecido ya me han echo cuatro electros y no tengo nada menos en uno que tenia pequeñas alteraciones.Mi familia me apoya pero creo que se estan cansando de mi voy a un psicologo pero me cuesta tanto realizar mi vida en condiciones.

    Es insufrible lo que estoy pasando me cuesta mucho controlarme me puede ayudar alguien en el electro que tenia alteraciones me tiene que mirar un cardiologo pero creo que todo eso es de los mismos nervios a que me saque algo o algo parecido alquien me puede ayudar, perdonen por las molestias.

    Menos mal que conoci a una chica la cual estoy saliendo con ella me ayuda me apoya en todo y creo que no se cansa de mi cuando estoy con ella no trato de que me pase la ansiedad pero buenoo…………

    No fumo antes si pero lo deje hace tiempo fume en un corto periodo de tiempo si bebo los fines de semana ya no ago deporte y no me divierto como antes me pueden ayudar un saludo y gracias.QUE CUESTA SOBRE LLEVAR ESTO!!!!!!!!!!!!!

    David Pinazo
    Superadministrador

    Hola rafa… la verdad , me sacaste las palabras de la boca… gracias a todos por sus comentarios, me fueron de gran ayuda!

    en resposta a: Temblores y extrasístoles? ayuda por favor #32002
    David Pinazo
    Superadministrador

    Hola Nono.
    Yo tengo 27 años. He leido bastante sobre temblores internos y si que puede estar relacionado con la menopausia pero por siacaso comentarle a tu médico. Ami el psicólogo me dijo que esta relacionado con la propia ansiedad, a veces es insoportable porque más que un temblor noto como vibraciones cerca del pecho, por dentro, a veces también en alguna pierna (muslos) pero sobre Todo por el pecho y la espalda, me dejan tan mal cuerpo que me crean una sensación de bajada de tensión y debilidad. Mucho ánimo

    en resposta a: Por favor necesito ayuda #32001
    David Pinazo
    Superadministrador

    Hola a todos desde hace 4 años sufro de ansiedad . Es algo con lo q uno la pasa mal aparte de eso tengo hipocondria . Yo ya he pasado por la mayoria de las cosas por las q todos han pasado . Cuando pienso q estoy mejorar los sintomas vuelven y la paso de lo peor . Los pensamientos negativos q rondan mi mente y parecen no terminar . Aveces no quisiera salir de casa por q creo q en la calle voy a morir y q nadie me va poder ayudar . La desesperanza los nervios las censaciones en la piel los escalofrios la costante ganas de ir al baño la observacion constante de la piel . he estado en tratamiento pero llega el momento de la recaida y la paso remal quisiera hablar con personas q pasan por lo mismo soy de colombia . Gracias a todos

    en resposta a: Despersonalizacion o desrealizacion ayuda! #32000
    David Pinazo
    Superadministrador

    soy ulises y tambien comparto muchas cosas de este foro, me dirijo a ti por una parte en especial de lo que escribiste y que continuamente pienso ( somos inteligentes o tontos?? ) . Aveces pienso tanto que siento q me pierdo dentro de mi mente y es como si derepente saliera de mi mente como de un sueño ¡¡ es fuerte me causa muchas dstracciones pero creo q tambien el pensar aveces tanto me hace ver muchas cosas q muchas personas no notan ¡¡

    en resposta a: Despersonalizacion o desrealizacion ayuda! #31999
    David Pinazo
    Superadministrador

    voy a intentar contarte brevemente mi historia a ver si puedo ayudaros.
    Yo tenia 12 años y ahora 33.. hace un par de años solamente q se lo q me paso porq antes no tenia ni la menos idea debido a mi escasa edad, a mi falta de comunicación y q no sabia q era lo q me estaba sucediendo y como consecuencia no podía explicarme.
    De repente a eso de las 7 de la tarde cuando caia el sol me pasaba q de repente entraba como en otra dimensión, no entendia nada.. todo me resultaba extraño, como todo lo q escribiis y aun peor.. miraba a la cara a mi madre y era como si fuese la primera vez q la miraba, yo recordaba su cara pero me extrañaba.. muy raro.. en fin, todo lo q os pasa a ustedes para ser mas breve.
    Un dia llegue a tener tanto miedo q mi cuerpo se quedo sin fuerzas, mis piernas no aguantaban mi peso y me fui a mi cuarto.. a llorar.. llorar y llorar, desesperaba baje y le dije a mi madre asustada q no podía mantenerme en pie y enseguida la pobrecita mia llamo al medico. el medico dijo cualquier cosa pues era todo psicológico lo q tenia. Me llevo a mas médicos y uno d ellos le dijo a mi madre.. es tranquila? mi madre contesto q si y el medico le dijo q no, q x dentro los nervios me comían.. en fin.. mas cosas perooooo un diaaaa me dije… YA NO PUEDO MAS!!! con solo 12 años tome el valor de vivir con ello e ignorar las preguntas de mi cabecita loca.. se me olvido y nunca mas.. alguna vez q otra volvia pero yo ignoraba, tuve la suerte de q fui mas fuerte.. y fuera, nunca mas… ya no tengo miedo.
    A veces, 1 vez cada año mas o menos.. miro a mi marido y me emparanoio, miro mi hija y me emparanoio y digo NOO, BASTA!! y se va… asi d fácil fue para mi…. autocontrol. espero os sirva porq se sufre mucho, yo tb quise morir.. pensaba q era la única solución asiq lo mio tb fue grabe… para q no penséis q fue fácil para mi y q ustedes tb poideis conseguirlo. Hace dos años investigue x internet y descubri lo q me paso. Menos mal q iba a ser breve, espero no aburrir y ayudar

S'està mostrant 15 entrades - de la 1,276 a la 1,290 (d'un total de 9,448)
Resum de la privadesa

Aquest lloc web utilitza galetes per tal de proporcionar-vos la millor experiència d’usuari possible. La informació de les galetes s’emmagatzema al navegador i realitza funcions com ara reconèixer-vos quan torneu a la pàgina web i ajuda a l'equip a comprendre quines seccions del lloc web us semblen més interessants i útils.

Galetes estrictament necessàries

Les galetes estrictament necessàries han d'activar-se sempre perquè puguem desar les preferències per a la configuració de galetes.

Analítiques

Aquest lloc web utilitza Google Analytics per recopilar informació anònima com el nombre de visitants del lloc i les pàgines més visitades.

El mantenir aquesta galeta habilitada ens ajuda a millorar el lloc web.