David Pinazo

S'ha creat les respostes del fòrum

S'està mostrant 15 entrades - de la 4,756 a la 4,770 (d'un total de 9,448)
  • Autor
    Entrades
  • en resposta a: Medicacion – SI #28519
    David Pinazo
    Superadministrador

    Tienes razon sandra,yo decia lo mismo medicacion no asta que cai en un pozo llegando a pesar 38kl,tengo el mismo tratamiento que tu y me va genial,sigo con crisis pero menos,lo que llevo peor son las fatigas.Pero ya como mejor salgo mas peso 60kl y bien tirando.

    en resposta a: Mañanas horribles, tardes normales. #28518
    David Pinazo
    Superadministrador

    Hola anabel yo tambien tengo lo mismo yo trabajo entro a las 7 horas y me siento fatal hasta que desayune y me tomo la medicacion pero aun asin me da las crisis,mira ahora estoy en mi casa porque me dio una grande y mi marido me fue a recoger al trabajo,fatal yo la verdad que cada vez entiendo menos esto.Mi facebook es carmen delgado torres.

    en resposta a: hoy necesito vuestro consejo…estoy sin fuerzas!!! #28517
    David Pinazo
    Superadministrador

    Hola,mira mas miedo que yo no ha habido nadie igual si pero mas no mira yo llevo con la ansiedad 10 años que no es facil y llevo con medicacion 2 pues gracias a la medicacion vivo muchiiiiisimo mejor,no te voy a engañar me da crisis pero me tomo una pastilla alprasolam y 0,5 y bien ojala lo hubiera hecho antes .Beno aparte tengo un tratamiento pero de lo mas suave,mira yo llegue a pesar 38kl me daba miedo todo y cuando digo todo es todo asta respirar y sobre todo lo que me estraba por la boca,asin que mira hoy en dia me controlo peso 60 kl como bien salgo hago vida normal,aunque como te dije dentro de lo que cabe.Bueno saludos y si quieres hablar mi facebook es carmen delgado torres.

    en resposta a: hoy necesito vuestro consejo…estoy sin fuerzas!!! #28516
    David Pinazo
    Superadministrador

    Siento mucho que lo estés pasando mal, sé cómo se siente perfectamente. Eso que que piensas de la medicación no es cierto, al menos no con la que yo he tomado, por lo general los psiquíatras recetan dos medicamentos, un ansiolítico a muy baja dosis y un antidepresivo, en mi caso yo opté por no tomarme el ansiolítico, sólo el antidepresivo, realmente no sentí nada de efectos secundarios al comenzar a tomarlo, sin embargo, al segundo día más o menos empecé a sentir un cambio, beneficioso por supuesto, me alegré mucho porque empecé a estar más tranquilo y la calma regresó a mí, ya no más corazón acelerado ni sensación de susto, eso que dices que sientes en el pecho como si el corazón te golpeara seguramente es cuando te asustas y liberas adrenalina pues el corazón salta y empieza a latir rápido porque es una señal de alerta que la ansiedad erróneamente desencadena, los únicos medicamentos que yo he oído que son adictivos son los ansiolíticos, alprazolam, rivotril y otros que no conozco, pero los antidepresivos como el paxil(paroxetina), effexor, entre otros, no, esos son los que yo he tomado, muchas veces la gente aconseja y le mete miedo a los demás sin saber, te lo digo porque yo también le tenía miedo a la medicación por todo lo que oía, posteriormente comprobé que no era así, es una opción muy personal tuya el tomar o no medicación pero yo en mi caso pienso que no vale la pena vivir así, los medicamentos están para ayudarnos a tener calidad de vida, hay momentos en que uno puede soportar, sobretodo si la ansiedad no es muy elevada, pero otras veces uno ya piensa que es suficiente, hay que hacer algo…Te deseo de corazón que puedas mejores pronto..un saludo!

    David Pinazo
    Superadministrador

    Pues no me a pasado pero si puedi decir algo no todos lis doctores son buenos unos creen k lo son la vdd es que yo tengo ansiedad altisima en okasiones pero la vdd no me trato y kuando lo hago no soi responsable ni konstante soi sincera no hago nada por mi pero nomas me siento mal y ando de chillona

    en resposta a: Mañanas horribles, tardes normales. #28514
    David Pinazo
    Superadministrador

    hola! Aunque veo que este post ya tiene tiempo voy a contestarte igual, por si hay alguien por ahí que esté buscando algo de apoyo y cordura por estos lugares.
    Como decía, a mi me pasa lo mismo. De primeras duermo muy mal, porque la ansiedad me produce mucho insomnio que soy incapaz de tratar con nada, ni ansiolíticos, homeopatía, deporte… Me suelo ir muy agotada y por lo general, tranquila, para la cama, pero una vez dentro y aunque mi cuerpo esté realmente cansado, mi cabeza está “alerta” y no quiere dormirse, duermo 2 o 3 horas seguidas como mucho. Excepto en momentos de plena crisis (me dan pocos ataques fuertes, puesto que más bien tengo Ansiedad Generalizada, pero cuando me dan las consecuencias duran semanas), me suelo ir tranquila y cansada a dormir, como os decía, pero supongo que también te metes en la cama con esa idea en la cabeza de “a ver si hoy duermo…”, y eso resulta contraproducente, pero yo misma sé que es muy difícil de evitar.
    Duerma algo o no, suelo estar tranquila (o al menos sin síntomas físicos de ansiedad) hasta llegadas las 6 o 7 de la mañana aproximadamente. Hay que tener en cuenta que yo trabajo hasta tarde y suelo llegar a casa casi a las 12 de la noche, entre una cosa y otra no me acuesto pronto, una hora razonable para levantarme serían al menos las 10 de la mañana… Pues como os decía, a partir de esas horas en cuando ya debo ver que la mañana y con ella el resto del día se acercan, y empiezo a tener una ansiedad terrible. Empiezo a dar vueltas y a agobiarme, empiezan a dolerme mucho los brazos, a temblar y a tener ganas de ir al baño. Yo intento seguir durmiendo para ver si puedo descansar un poco más, pero es imposible, al final esas 3 o 4 horas en la cama en ese estado me hacen estar más “machacada” y levantarme muy muy angustiada.
    Levantarme se me hace todo un esfuerzo enorme, pienso que estoy agotada y para qué (aunque haya mil cosas que hacer) y apuro al máximo tirada en la cama hasta que no queda más remedio que empezar a funcionar… Cuando me levanto, estoy mareada y tengo en cerebro como “dormido”, tengo angustia acumulada que lo único que me apetece es llorar, pero de primeras no puedo, suele ser al mediodía cuando estoy comiendo cuando me da la llorera. Y no tiene nada que ver con el comer, sino con el que nada más hacerlo ya debo marcharme a trabajar, y siempre te parece una eternidad lo que te espera por delante y piensas “además, en las condiciones en las que estoy”.
    Pero al igual que a ti, es como a partir de las 5 de la tarde cuando parece que todo empieza a funcionar con cierta normalidad, y sí es verdad, que a veces en el atardecer u ocaso, también noto cierta ansiedad, pero menor, más bien es agobio. Si coincide que no estoy trabajando suele ser el momento en el que aprovecho para salir a correr o caminar y desgartar esa ansiedad e irme mejor para la cama (aunque no me sirva de mucho para dormir, cuando llego a casa, al rato de descansar un poco, me siento agusto). Y nada, después de cenar y eso suele ser mi mejor momento, me relajo, veo una peli, lo que sea, hasta que vuelve a llegar el momento de irse a dormir.

    Yo hago terapia, y más o menos sé por qué me ocurren estas cosas, pero dentro de la diferencia de cada individuo (la ansiedad es muy versátil), existen unos patrones comunes a veces, como este. El de la ansiedad matutina significa lo que seguramente ya habréis leído en muchos sitios, simplemente es el miedo a enfrentarse al día que tenemos por delante. Y eso no significa necesariamente que tengamos que hacer muchas tareas o que vayamos a tener un dia muy estresante, a veces simplemente refleja el miedo a salir al mundo a vivir nuestra vida… Es más sencillo quedarse en casa bajo las sábanas. Y con “vivir nuestra vida” también es importante matizar, “vivir nuestra vida como nosotros realmente queremos”, pero eso suele ser en realidad lo que más nos aterra.

    Para aquellos que estén en plena crisis, que sean nuevos en este dichoso tema de la ansiedad, que aún no entiendan o se fien de que lo que les pasa está en su mente y no en su cuerpo (todos hemos pasado por esa fase), y más aún, para los que se toman la ansiedad como algo crónico que les ha tocado vivir y con lo que no hay nada que hacer, os recomiendo la obra de la excepcional psicologa Alice Miller “El cuerpo nunca miente”. Os ayudará a empezar a vislumbrar o a enterder qué es lo que puede haber detrás de las somatizaciones, está genial.

    Como consejo personal para pasar las primeras horas de ansiedad matutina, si os lo podéis permitir, haced esto, leer y escribir. A mi me ayuda a quitarle atención a la angustia y a empezar a activar un poco la cabeza, que tanto me cuesta. Podéis leer y escribir en foros como este, o leer una novela, o como yo, libros de psicología y/o autoayuda que al menos me sirven para conocer más mi problema y para ver el día que tengo por delante con otros ojos, te animan. A parte de escribir aquí, también lo hago cada día en una especie de cuaderno o diario, que yo llamo “El cuaderno de los miedos”, más que nada porque tiendo a escribir cuando no me siento bien, así que imaginaros la cantidad de miedos y paranoias están ahí plasmadas… Eso no importa, nadie lo va a leer, y verlo todo plasmado en palabras, no se por qué, parace acercarme más a la realidad y me aleja de los miedos irracionales… Luego a veces, cuando te da por leer parte de ello en estado “normal”, es cuando empiezas a diferenciar entre tu realidad y tu propia ficción, lo flipas.

    Bueno espero haberos ayudado algo con mi experiencia, y os deseo mucho ánimo a tod@s.

    en resposta a: Medicacion – SI #28513
    David Pinazo
    Superadministrador

    necesito ayuda, me siento cansada , no puedo con los brazos, piernas , esto me incapacita para hacer las cosas cotidianas, a pesar de todo intento hacer mi trabajo, soy muy perfecionista , odio la pereza y sobre todo a los perezosos , vivo en continuo estres, se que deberia hacer terapia , pero no me lo puedo permitir , si vas al medico te hinchan a pastillas con las cuales no puedo realizar mi trabajo que requiere mucha atencion, los cinco sentidos durante 9 horas, por favor q alguien me ayude no puedo mas, la familia esta harta de mi problema, a los amigos no se lo puedo contar, pues siento ya verguenza de andar siempre asi. s.o.s

    en resposta a: DESORDEN MENTAL DESPERSONALIZACION AYUDA #28512
    David Pinazo
    Superadministrador

    Hola Hadyta, yo también tengo esos síntomas de extrañeza y visión rara o borrosa desde hace tiempo pero no es todos los días afortunadamente, hay días que estoy peor y otros mejor, pero la diferencia quizá es que esa sensación a mí no me asusta ni me genera ansiedad, sólo la veo como algo molesta, nunca he pensado que se deba a algo grave, pero te entiendo perfectamente, lo único que te podría recomendar es que poco a poco le vayas restando importancia o prestando atención, yo la tengo desde hace muchos años y aquí estoy, sano, quiere decir que eso no es un síntoma de algo grave, pienso que es desencadenada por la ansiedad tipo pánico que hemos tenido, yo también estuve muy pero muy mal con el pánico pero desde que estoy tomando Paxil de 20 mg ya estoy bien casi en un 90% diría yo, espero mi comentario te ayude un poco a calmarte y a recuperar el control sobre ese síntoma, un abrazo y deseo mejores muy pronto!

    en resposta a: No se que me esta pasando ahora #28511
    David Pinazo
    Superadministrador

    Hola ! Me parece que esto que te pasa en los ojos tiene facil solución. Vete a un oftalmólogo y él te dirá si es alergia u otra cosa. Yo he tenido muchos, creo que todos, los síntomas de la ansiedad pero este en concreto nunca me ha pasado.

    Ya nos contarás.

    en resposta a: Yo me cure de la ansiedad.. Ustedes tambien pueden #28510
    David Pinazo
    Superadministrador

    hola, yo padezco de ansiedad desde hace unos 4 ó 5 meses, estoy empezando tratamiento con Valdoxan(12 días apenas) me va bien, sin ataques de pánico, creo que mi ansiedad ha presentado casi todo(depresión,pánico,agorafobia,desrealización,pensamientos obsesivos,dolores muy fuertes de cabeza),afortunadamente ha sido “manejable” para mí,también he contado con mucho apoyo por parte de los que me rodean, he ido a terapia psicologica y yo igual que tú creo mucho en mi fuerza de voluntad, es lo que me hará salir de esto. ya que no voy hacia atrás, si no hacia adelante. Me ayudo con el Valdoxan pero en algún momento tengo que lograrlo yo sola y como prueba han sido mis cambios para mi bien, mis hábitos y mi nueva visión de la vida en general. No estoy padeciendo una enfermedad de vida o muerte, así que no es nada que me amenace o que no me permita vivir mi vida. Me recetaron tafil pero NUNCA lo he podido tolerar, a mí al contrario de quitarme la ansiedad, me provoca el doble, y decidí no tomarlo, así como la pastilla para dormir tampoco la tomo, no he tenido tantos problemas para dormir. Lo dificil son las mañanas que amanezco con un poco de dolor de cabeza y algo de ansiedad pero puedo realizar mis actividades diarias sin problema.

    en resposta a: ansiedad porque no podemos ser amigas? #28509
    David Pinazo
    Superadministrador

    Hola y gracias por vuestros consejos…..estoy poniendo en practica el ejercicio de relajacion y me ha ido bien, lo del tema de la medicacion aun no estoy convencida del todo ….haber os explico el porque no me convence; si hace años supere la ansiedad sin medicacion pienso que esta vez tambien la podre vencer….si la ansiedad es por causas de stress , problemas , etc y con todos sus sintomas tan molestos e incomidos que tanto nos asustan haciendonos creer que vamos a morir e infinidad de pensamientos de enfermedades uffffff que horror!!! No creeis que mentalizandonos de que son producto de nuestra mente y como respuesta de nuestro cuerpo nos causan tantos quebraderos de cabeza, deveriamos hechar valor ya de una vez a todo esto y empezar a luchar contra ella? No hemos pasado ya por muchas crisis de ansiedad? No hemos sentido miedo en cada una de ellas y al final no ha pasado nada? Estamos todos bien , no nos ha dado ningun infarto!!! Nuestro corazon vuelve a latir con normalidad!!! Otro susto pasado!!! Pues empezemos a solucionar ya nuestros problemas y miedos….y a decirnos a cada momento que no pasa nada que esto ya nos lo.sabemos de memoria que es todo a causa de la ANSIEDAD….animaros y empezar a pensar que de esto no se muere nadie que es muy jodida pero seguro que se sale!!!!! Os escribo esto despues de sufrir hace unos dias un ataque fuerte de ansiedad…y yo ya estoy cansada de que la ansiedad pueda conmigo. yo voy a intentar poner freno a esto, no quiero que domine mi vida mas!!!!espero muchas respuestas vuestras de que vais a luchar contra esto….cuantos mas seamos mejor lo haremos porque nos animaremos en los peores momemtos. Empezemos a andar hacia delante!

    en resposta a: DESORDEN MENTAL DESPERSONALIZACION AYUDA #28508
    David Pinazo
    Superadministrador

    Intenta tranquilizarte, a más ansiedad, mayores sintomas, y más despersonalización.
    Quizás la medicación que te han puesto no es la adecuada, así que sigue insistiendo con el psicologo o mejor psiquiatra, pero que tu ansiedad disminuya.
    Somos muchos los que estamos así, y no hay fórmulas mágicas, cada uno empleamos tácticas diferentes, pero pienso que lo mejor es intentar distraer la mente, centrarla en otras cosas y no en los sintomas, sé que no es fácil, pues es una sensación terrible como de estar perdiendo el control, pero todo lo que sientes es debido al miedo que tienes, que te provoca una gran intraquilidad, nervios, y gran ansiedad.
    No debes pensar que tienes nada más grave, pues ya te lo hubieran dicho. Todo es la mente y el estado en el que estás, asi que no te montes ninguna pelicula y añadas tú misma más cosas…
    Intenta ir poco a poco, primero al psiquiatra e insiste que con la medicación actual no ves mejoría.
    Mucha suerte y adelante !

    en resposta a: DESORDEN MENTAL DESPERSONALIZACION AYUDA #28507
    David Pinazo
    Superadministrador

    Tengo soy de Venezuela y tengo 42 años, mi primer ataque de pánico con ansiedad lo sufrí en diciembre de 2010 en EEUU cuando me contagie con una fuerte sepa de gripe y en compañía de mis hijos y mi esposa
    me sentí desesperado por el hecho de verme enfermo así como lejos de mi país Venezuela y sin saber como acudir a un medico en esas latitudes, el segundo ataque de pánico con ansiedad
    lo volví a sufrir en EEUU, en mayo de 2012, encontrándome con mi esposa en Miami en un Hotel de South Beach, ya que había una fuerte tormenta tropical desde que llegamos y me sentí
    medio enfermo de gripe, me dio fiebre, tome analgésicos y antipiréticos y el episodio me duro 1 día y medio.
    Ahora, no estaba consiente de que los dos episodios de pánico con ansiedad sufridos en EEUU eran tales si no hasta después del 5 de junio de 2012 cuando en esa misma fecha sostuve un
    encuentro sexual con una dama de manera consensual, y al cuarto día después me dio una fuerte diarrea y me creí contagiado con una enfermedad de transmisión sexual, desde la segunda
    semana del mes de junio de este año sufrí ataques de pánico con ansiedad bien seguidos a tal punto de sufrir fuertes insomnios, me tuve que realizar en dos oportunidades exámenes de
    descarte de enfermedades de transmisión sexual resultando sano en ambos, acudí a un Psicólogo que lo que me ha hecho es que le relate la historia de mi vida y ya van cinco sesiones, este
    me recomendó con una Medico Psiquiatra para lo del insomnio y la misma me prescribió Rivotril de 0,5mg para dormir, lo he tomado esporadicamente pero cuando no lo tomo sufro de insomnio,
    lo he tomado esporadicamente a ver si me curo del insomnio y porque también me da miedo convertirme en farmacodependiente del Rivotril. He acudido a Sesiones de Acupuntura y me relajan
    pero solo 1 día, el Psicólogo me recomendó acudir a un Brujo Santero, por lo que lo mande a la porra. Todo esto ha sido infructuoso y el ultimo ataque de pánico con ansiedad lo sufrí este día sábado
    14 de julio cuando viaje al Estado Falcón en mi país por vía aérea en compañía de mi esposa a una festividad a la cual habíamos sido invitados y el viernes 13 de julio no tome el Rivotril ya que me tenia que despertar
    a las 3 am para tomar el vuelo por lo que no dormir y el Sábado aludido en horas de la mañana me acosté a dormir en la posada donde nos hospedábamos para reponer energías y me sentí con fuerte
    taquicardia y un miedo y pánico a no se que?, que no puedo controlar sumado la la falta de capacidad para conciliar el sueño profundo y reparador que creo que es producto de la ansiedad y pánico
    que no le permite a mi organismo entrar en sueño profundo como a cualquier mamífero.

    Por la Psiquiatra me prescribió tomar ZOLOFT de 50 mg todas las mañanas que es un inhibidor selectivo de la recaptacion de serotonina para que así se disponga de mas
    serotonina y desde la 1ra hasta la cuarta toma me dio diarrea crónica, aparte de que ya en la 4ta toma me recurrieron los ataques de ansiedad y le percibía la cara a las personas de manera extraña
    por lo que lo que le indique a la Dra. y ella me lo suspendió.

    Ademas el lunes 30 de junio comience NEUROPSICOTERAPIA durante 20 sesiones de NEUROFEEDBACK en la venida Francisco de Miranda, Centro Perú, Torre A, piso 1, No. 13
    Chacao (al lado de la estación del Metro). Caracas – Venezuela Teléfonos: (0212) 264.37.18 / 266.39.69 – Fax: (0212) 264.37.1 con pagina web http://www.neuropsicoterapia.com/
    me ha ido bien y he logrado controlar algo la ansiedad, ademas de leer bien y comprensivamente el Libro Tus Zonas Erróneas de Wayne Dyer que es el 1er libro de auto ayuda escrito lo que me ha
    ayudado un montón.

    He leído algo de la Hierba de San Juan, pero de la disponibilidad de Serotonina no sabia hasta ahora.

    He aplicado las Tecnicas del Libro online PanicoPerdido y LISTOOOOOOO, y eso que llevo apenas 4 de los 8 capitulos leidos…….

    en resposta a: k puedo hacer #28506
    David Pinazo
    Superadministrador

    Hola Rob,creo que has de seguir con la perapia,no te desanimes,veras como todo va mejor,esto es lento,pero te ira bien.

    en resposta a: A alguien le pasa esto #28505
    David Pinazo
    Superadministrador

    hola soy roberto tengo 15 años y hace 2 años que consumo marihuana haora me encuentro entratamiento, y kisiera que medieran un consejo para olvidarme de las ganas k tengo de fumar marihuan ayer bolbia fumar perp siempre salgo con el pretesto de k estesera mi ultimo gallo edurado tienpo sin consumir pero luego buelbo arrecaer y duro semanas bolbiendo lo hacer mi madre ayer me en contro fumando no lo habia evho des pues de varios dias y cunado lo iso como mense hacerme cortadas en los brazoz esta es la segunda vez que lo ago pero creo k la marihuan envez de ayudarme me deprime mas,despues de eso medigo k llano lo are pero al sigiente dia buelbo a tener esas ganas de fumar y pues la verdad tengo miedo de hacerlo.
    Creo k si sigo fumando pueda hacerme mas daño megustaria dejar eso quiero cambiar pero no logro consegir como????

S'està mostrant 15 entrades - de la 4,756 a la 4,770 (d'un total de 9,448)
Resum de la privadesa

Aquest lloc web utilitza galetes per tal de proporcionar-vos la millor experiència d’usuari possible. La informació de les galetes s’emmagatzema al navegador i realitza funcions com ara reconèixer-vos quan torneu a la pàgina web i ajuda a l'equip a comprendre quines seccions del lloc web us semblen més interessants i útils.

Galetes estrictament necessàries

Les galetes estrictament necessàries han d'activar-se sempre perquè puguem desar les preferències per a la configuració de galetes.

Analítiques

Aquest lloc web utilitza Google Analytics per recopilar informació anònima com el nombre de visitants del lloc i les pàgines més visitades.

El mantenir aquesta galeta habilitada ens ajuda a millorar el lloc web.