David Pinazo

S'ha creat les respostes del fòrum

S'està mostrant 15 entrades - de la 4,606 a la 4,620 (d'un total de 9,448)
  • Autor
    Entrades
  • en resposta a: COMO AFRONTAIS UNA CRISIS, QUE RECURSOS UTILIZAIS #28670
    David Pinazo
    Superadministrador

    Muchas gracias, Cristobal.

    en resposta a: COMO AFRONTAIS UNA CRISIS, QUE RECURSOS UTILIZAIS #28669
    David Pinazo
    Superadministrador

    te recomiendo técnicas de respiración, inhalar y exahalar con la nariz, inhalas cuentas hasta 3 y exhalas cuentas hasta 3 asi por 10 min para que el corazón deje de latir tan rápido, también trata de distraerte, no pensar en nada suena fácil pero es difícil yo eh vivido con ansiedad muchos años y aveces quisiera morirme pero el punto es aprender a controlarnos.

    en resposta a: ataque pánico-desrealización-ansiedad al pensar en la muerte #28668
    David Pinazo
    Superadministrador

    Tengo 24 años, despersonalización desde los 8. Soy una persona que no acepta la derrota, vivo muy estresada, culpa de las altras exigencias de mis padres. Vivo en Francia, lejos de mi familia, cuando chica vivi la ausencia de mis padres, nunca sentí afecto uy aun menos ese lazo con la familia. Pienso que cuando estoy sola voy a tener ataques de pánico o desrealización. Las preguntas de orden metafísico son constantes, Pienso que nadie existe, que todo es un sueño, somos como figuritas. Sé que no estoy loca. Todo lo he logrado en mi vida, pronto seré doctora en química. La despersonalización no me ha impedido hacer mi vida, pero es terriblemente angustiante, pensar que estás en ese circulo vicioso en el que de repente crees que estás loca, que vas a morir, que estás sola. Piensas que nadie va a enteder lo que te sucede, todos pensarán que estás loco.

    Una vez vi una publicidad de un auto. decía ” cambiate las ideas. viaja” y pienso que realmente sirve. hay que desconectarse de lo que hacemos habitualmente, de las rutinas, de los miedos, vivir nuevas cosas, conocer gente, SALIR. Tenemos que afrontar nuestra condidion, ser mas fuertes que ella, no dejar que el ataque de pánico llegue. ACEPTEMOS nuestra condición con gracia.

    A todos los que sufrimos de este problema les deseo lo mejor y tengo una voz llena de esperanza para ustedes, búsquemos entre todos una cura. Yo soy bioquímica, hago fármacos y me intereso evidentemente en nuestro caso. FUERZA!

    en resposta a: vivir con ansiedad… #28667
    David Pinazo
    Superadministrador

    Se como te sientes porque yo lo he pasado y es muy jodido,te doy un consejo,almenos ami me funciona siempre,cuando veas que te sientes nervioso y piensas que te va a dar un ataque de ansiedad deja todo lo que estes haciendo,sientate en silencio y observa tu respiracion.De la ansiedad se sale sin medicamento ninguno,vivimos ansiosos porque la sociedad de locos en la que vivimos nos hace ansiosos ya desde niños,la ansiedad es miedo y nada más.Ami hará unos 5 años mas o menos que me dió mi primer ataque de ansiedad y estaba tan cagao que claro despues de pruevas y mas pruevas me dijeron que era todo psicologico y que lo que deberia de hacer seria ir a un psicologo,y fué lo que hice en su dia, mas que nada porque no sabia lo que me estaba pasando y tenia miedo.Ya en la primera consulta me di cuenta de que no me iba a servir de nada ninguna consulta y escuchar a un “loro” repitiendo lo que a estudiado en su dia en una universidad.Al final te dan pastillas que lo único que hacen es calmar los sintomas fisicos,pero el problema real no saben como se ataja.Nadie es ansioso cuando nace,eso se va acumulando poco a poco gracias al miedo que te inculcan ya de bien pequeño,consciente o inconscientemente,eso es lo de menos.Tome una decisión,me dije que iba a salir de esta locura sin la ayuda de “psicologos” ni de medicamentos,unas temporadas estaba bien y otras no tan bien pero hay que confiar en uno mismo,despues de todo el problema está dentro de nosotros y solo cada uno de nosotros lo podemos solucionar.Durante todo este tiempo estaba como ya dije bien a temporadas hasta que me dió por empezar a leer algún libro,jamas me habia gustado leer,no habia leido un libro en mi vida hasta que un dia me dió por empezar a leer libros de meditacion que me han servido mogollón para aprender a relajar el cuerpo y la mente,de todos los que he leido solo me han gustado los LIBROS DE OSHO y un libro que se llama EL PODER DEL AHORA de “eckard tolle”,he leido muxisimos libros mas de autoayuda pero todos decian lo mismo,se repiten los unos a los otros,son como loros.Me estoy enrollando un huevo jejejejej,en definitiva,yo la conclusion que saco a todo esto esque depués de todo, gracias a esto me conozco mucho más y sé muxas cosas de mi que no hubiera descubierto si no me hubiera pasado todo esto.Ahora ya no me dan crisis de ansiedad,de vez en cuando intenta surgir denuevo,pero almenos ahora se porque estan ahí y como relajarme gracias a esos libros,antes no tenia ni idea de k era la relajacion y gracias sobretodo a los de “OSHO” he aprendido muxas cosas que me hacen sentir muy bien y sobretodo a ir perdiendo el miedo,ya que en mi opinion es lo unico que tenemos,MIEDO.

    UN SALUDO A TODOS/AS!

    en resposta a: ¿Qué es para ti lo más frustrante de tener ansiedad? #28665
    David Pinazo
    Superadministrador

    Pues lo mas frustrante para mi son las molestias fisicas,sobretodo cuando son en la zona del corazon,no es lo mismo tener un dolor o pinchazo en un dedo del pie,brazo,pierna(por ejemplo), que tenerlo a la altura de un organo vital como es el corazon,siempre me quedo con la duda si será ansiedad o no será,ahi es donde me frustro por completo,sinembargo todo lo que sea psicologico o mental lo supero facilmente.

    en resposta a: Esta es mi historia #28664
    David Pinazo
    Superadministrador

    Tanto tiempo pensando que era a la única persona que le pasaba algo tan extraño. Empecé con 22 años, a sentir unas sensaciones rarísimas, de repente estaba como en un sueño o como en una pelicula y me daba la impresión que todo el mundo me veía rara. Duró muy poco tiempo y ni siquiera fui al médico. Pasaron años y solo volví a notar estas sensaciones en momentos puntuales, pero después de 6 o 7 años vino lo peor, cai en una depresión, eso me dijo el médico, y a sentir las mismas sensaciones continuamente, no era capaz de salir sola a la calle, me daba miedo entrar en el metro, cruzar una calle, me agobiaban los sitios con mucha gente. Esto me duró más de un año y me medicaron con anafranil y lexatin bastantes años. Después intente dejarlo, pero volví a recaer, no tan fuerte como anteriormente. Me cambiaron el anafranil por paroxetina y me fue bastante bien, aunque no he conseguido dejarlo del todo. Hasta ahora tomaba paroxetina pero solo una pastilla al día y el lexatin ya no me hacia falta, solo melatonina para dormir. Ahora tengo 48 años y ha pasado algo en mi vida que no sé como voy a superar. El otro día tuve una crisis de ansiedad y el médico me ha mandado tomar lorazepan, estoy intentando tomar lo menos posible, pero me siento muy mal, incluso he tenido intención de hacer lo peor, pero creo que soy tan cobarde que soy incapaz de hacerlo. Lo peor de esto es que no se lo puedes contar a nadie, porque no creen que es una enfermedad, y solo es capaz de entenderlo el que lo ha pasado. Me ha venido bien escribirlo aqui.

    en resposta a: LLORAR #28663
    David Pinazo
    Superadministrador

    Gracias a los dos por vuestras opiniones. Tendré en cuenta todo lo que me decís. Un saludo.

    en resposta a: ¿cómo ayudar a un familiar con ansiedad? #28662
    David Pinazo
    Superadministrador

    muchisimas gracias por tu consejo, me has ayudado a abrir los ojos, el caso que me has contado es casi exacto al mio, mi madre no es muy mayor, pero vive en el pueblo y eso influye en estar más cerrada. Y yo también estoy muy asustada por las cosas que dice que va ha hacer para que se acabe su problema.
    No había pensado en esa posibilidad, pero me informaré en mi ciudad e iré yo primero a una psicologa y le comentaré el caso. De todo corazon, gracias

    en resposta a: LLORAR #28661
    David Pinazo
    Superadministrador

    Aunque admito que tres años es considerable. Yo también he pasado períodos largos sin llorar, y en mi opinión, no es algo normal, sobre todo porque es doloroso. Últimamente estoy indagando por qué me cuesta expresar emociones, y he encontrado personas con síntomas parecidos. Aunque no es común, no es tan raro.
    Mi teoría es que nosotros nos hemos puesto una barrera, psicológicamente hablando. Nos hacemos a nosotros mismos incapaces de expresar ciertas emociones, por alguna razón. Yo en tu lugar, cambiaría de psiquiatra.
    Por cierto… ¿has probado a hacer teatro? Desinhibe, y si entendí el razonamiento de mis psicólogos, si soy capaz de imitar el sentimiento podré expresarlo cuando lo sienta. Un saludo.

    en resposta a: ¿cómo ayudar a un familiar con ansiedad? #28660
    David Pinazo
    Superadministrador

    hola yolanda , tengo un familiar que paso por ese mismo trance. Su madre una señora mayor de pueblo y avergonzada cadavez que le decian mis primos que tenia que ir a un psicologo, hasta el punto de amenazarlos con hacer cosas mas serias que no te voy a decir para no preocuparte. La solucion fue facil hablaron una psicologa y fue a visitarla varias veces hasta que consiguio que fuera ella la que tubiera que ir a su consulta. No le costo nada de trabajo por que la psicologa la hizo ver que tenia una enfermedad y que sus medicamentos eran horas de terapia.
    Hoy se encuentra fenomenalmente bien y va de vez en cuando a consulta mas bien por precaucion que por otar cosa. Te deso suerte y espero haberte ayudado.

    en resposta a: Esta es mi historia #28659
    David Pinazo
    Superadministrador

    Buenas, Paz. Si se me permite opinión, tienes suerte de que tu problema tenga un nombre y un tratamiento. Como ves es algo bastante común, no por ello menos doloroso, pero puedes encontrar una amplia gama de personas con síntomas y vidas similares.
    Yo, al contrario que tú, he vivido demasiadas cosas para la edad que tengo, y mi herencia genética no podría ser peor. La ansiedad para mí es una dificultad, pero no surgió de la noche a la mañana sin explicación. Es más bien la única manera que tiene ya mi cuerpo de expresarse. Actualmente estoy intentando ampliar mi círculo social, pero me resulta un esfuerzo tremendo resultar asertivo y hablar con otras personas tanto tiempo. Me manejo por encima de la media en situaciones sociales superficiales, pero soy incapaz de conectar con nadie más allá, salvo con mis dos mejores amigos a los que conozco desde hace mucho. No puedo llorar, y mi risa casi siempre es nerviosa y difícil. La situación a veces puede conmigo y acabo pensando que soy un monstruo y odiándome.
    Si tú o alguien puede recomendarme dónde recurrir (persona/web/etc), sería de agradecer. Como ves, Paz, yo no consigo ponerle nombre… mi ansiedad es sólo eso, ansiedad.
    Un saludo.

    en resposta a: Esta es mi historia #28658
    David Pinazo
    Superadministrador

    Hola,
    me ha sorpendido ver de nuevo mi historia en los primeros mensajes…Yo no he conseguido superar todavía la ansiedad. Me estabilizo bastante bien con antidepresivos pero al dejar la medicación vuelvo a caer y entro en el circulo del miedo al miedo, como me ha pasado hace un mes. Ahora estoy otra vez tomando medicación e intentando volver a salir de la angustia de todas estas semanas.
    Respecto a las dos personas que preguntaban por alguna medicación que fuera bien, la verdad es que eso solo os lo puede decir el médico, porque aunque a todos nos une la ansiedad, somos distintos y quizá el medicamento que le va bien a una persona a otra no. Sé que esto no sirve de ayuda pero no hay que rendirse, y cambiar de médico y de medicación las veces que haga falta hasta encontrar alguien que nos entienda y el medicamento que nos vaya bien. Aunque entiendo que todo esto nos de miedo y es dificil.
    En concreto a la persona que se identifica como “ayuda”, decirle que aunque tenga un nivel de ansiedad y angustia alto que no se rinda y continúe buscando ayuda de especialistas…te entiendo perfectamente hay momentos que no sabes que hacer y es desesperante.
    En cuanto al último chico, Carlos, quería preguntarte a qué edad te empezó el problema y cuál es tu situación ahora, si has conseguido superarlo.
    Un saludo y ánimo a todos, incluida a mi que también los necesito.

    en resposta a: LLORAR #28657
    David Pinazo
    Superadministrador

    hola Pau,durante algunos años,me hacian reiky,i me iba bien porque toda la trsiteza que tenia,me salia a fuera,i lloraba,yo discrepo de que no tenga importancia el no poder llorar,quizas,la educacion que hemos recibido de pequeños,de adolescentes,de jovenes,influya,no lo se porque evidentemente no soy psicologo,quizas un buen piscologo podria ayudarte,porque a veces los psquiatras no le dan tanta importancia a estas cosas,tambien un dia mi psicologo me dijo que el que no me salieran las lagrimas,no queria decir que no lo estara pasando mal,quizas en esta vida tan pasada de vueltas,que llevamos,nos llegamos a bloquear tanto,que ya ni nos salen las lagrimas,pero yo creo que es bueno que salgan,quizas hacer meditacion,relajacion,te iria bien,en algunas tiendas de terapias alternativas,un dia a la semana,se hacen encuentros gratuitos para hacer relajacion,se lo que debes estar sufriendo porque a mi tambien me ha pasado,he sufrido perdidas de seres muy queridos para mi,i me he quedado bloqueado,i me he sentido culpable,pero al final un dia u otro,aunque pasen meses,te pones a llorrar sin mas,yo hablaria con un psicologo,porque te sentiras mejor.

    en resposta a: Esta es mi historia #28656
    David Pinazo
    Superadministrador

    Todo lo que he leido es un calco a mi vida.
    Ademas la misma edad 32.
    Todo me aparecio sin motivo aparente,solo miedo al miedo.

    magatraca@gmail.com

    en resposta a: FATIGA DESPUES DE COMER #28655
    David Pinazo
    Superadministrador

    muchas gracias, me dejas mas tranquila, a mi tambien me pasa

S'està mostrant 15 entrades - de la 4,606 a la 4,620 (d'un total de 9,448)
Resum de la privadesa

Aquest lloc web utilitza galetes per tal de proporcionar-vos la millor experiència d’usuari possible. La informació de les galetes s’emmagatzema al navegador i realitza funcions com ara reconèixer-vos quan torneu a la pàgina web i ajuda a l'equip a comprendre quines seccions del lloc web us semblen més interessants i útils.

Galetes estrictament necessàries

Les galetes estrictament necessàries han d'activar-se sempre perquè puguem desar les preferències per a la configuració de galetes.

Analítiques

Aquest lloc web utilitza Google Analytics per recopilar informació anònima com el nombre de visitants del lloc i les pàgines més visitades.

El mantenir aquesta galeta habilitada ens ajuda a millorar el lloc web.