David Pinazo

S'ha creat les respostes del fòrum

S'està mostrant 15 entrades - de la 3,331 a la 3,345 (d'un total de 9,448)
  • Autor
    Entrades
  • en resposta a: Ansiedad generalizada. Por favor, lean mi mensaje y escriban :( #29954
    David Pinazo
    Superadministrador

    Tranquilo todo completamente normal, A mi me pasa igual hace tiempo. Mareos pero nunca te llegarás a desvanecer. Verás que cuanto más pasas de ellos, es mejor y desaparece. Si te preocupas le estás dando fuerza a la ansiedad y aumentarán los síntomas. Es dificil pero poco a poco verás como mejoras. Y tambien te ayudaría visita psicologica y aprender a tomarte las cosas de otra manera. Suelen ser nervios, malos pensamientos, etc… lo que provoca todo esto…Un saludo y ánimo campeón!!

    en resposta a: Tengo miedo, ayudarme por favor #29953
    David Pinazo
    Superadministrador

    Lo primero deberias ir al médico y cuando te diga que está todo bien, te tranquilizarás y empezarás a estar mejor. Yo creo que son todo síntomas relacionados con nervios, ansiedad, etc… Yo he pasado por lo mismo, mareos, etc….aunque lo del brazo no me ha pasado. Bueno, ya contarás aver que te dice el médico. Verás como no es nada!!!! 1beso :)

    en resposta a: me ayudan a saber que tengo #29952
    David Pinazo
    Superadministrador

    Gracias alonso de corazon mis pastillas son de 0.5 y de veras que por las mañana me encuentro bien y no me las tomo no se si sera bueno o malo,por las mañanas y las tardes intento salir dentro de lo que me permite la enfermedad que tengo ahora,cuando me impide salir que es por la tarde noche porque debo de hacer reposo es cuando me biene esa gran intranquilidad,estoy confundido porque la ansiedad que yo conocia la de sudoracion,taquicardias,sensacion de mareos vertigos ect,esa la tenia controlada,la fui superando con la pastilla y de aprender que no me iba a dar nada malo y ya por ultimo ni me tomaba la pastilla,solo dejaba que pasara y punto y asi fui a mejor y me daba dias muy sueltos.ahora es una cosa diferente,no me da sudoracion ni taquicardias,es pitidos en los oidos,vista como borrosa o cansada Y una sensacion de muchos nervios intranquilidad y poco de sensacion de estar flotando,no le tengo miedo porque tengo la experiencia anterior de que no me ba a pasar nada,hay me entra las ganas de salir de casa,y me pongo a hacer cosas para que me pase este agobio y mi lucha es si no tengo miedo a que me pase nada porque esta intranquilidad y nervios,en esta fase es cuando me vienen los pensamientos negativos sobre todo el de que no volvere a ser el de antes,me tomo la pastilla y mejoro me relajo,Y por la noche cuando tomo el zolpiden para dormir antes de que me haga el efecto es un alivio inmenso lo vuelvo haber todo positivo y esa es mi preocupacion que me haga falta una pastilla para sentirme como yo era antes.muchas graciascy un abrazo

    en resposta a: Crisis de ansiedad muy fuertes. #29951
    David Pinazo
    Superadministrador

    Buenas Pablo!

    Mi historia es la siguiente:

    Hace un año y medio empecé a tener taquicardias, sensación de desmayo, hormigueos en las piernas, visión borrora (justo antes de la sensación de desmayo), dolor de cabeza, sensaciones de frío o calor… En fin, muchos síntomas físicos que no tenían explicación aparente.

    Aún a día de hoy no sabría decir la causa de los ataques de ansiedad que sufría. Digo “sufría”, porque aunque ya no tengo crisis que terminen en un ataque de ansiedad propiarmente dicho, sigo con mis miedos, de cuando en cuando taquicardias y sensaciones de frío o calor sobretodo. Pero lo que más me preocupa son los pensamientos negativos, que aunque han ido disminuyendo y controlo mucho mejor, son los que me hacen darme cuenta de que sigo sin ser yo al 100% (siempre he sido muy positiva, viendo la vida de color de rosa).

    Los síntomas físicos tienen una explicación muy sencilla. El cuerpo se prepara para enfrentarse a un peligro (un peligro que alimentamos con nuestro pensamientos, porque por norma no es real), por tanto bombea sangre rápidamente (taquicardia o sensación de huelco al corazón), lo cual acelera la respiración (sensación de falta de oxígeno). Toda la sangre se dirije a las partes del cuerpo que “deberían” prepararse para la huída o la confrontación del peligro, así que la falta de oxígeno en, por ejemplo, las manos, provoca embotamiento de las mismas u hormigueos, y exceso de calor/frío. Lo mismo pasa con los mareos o la sensación de desmayo, porque no circula la sangre como debería.

    Yo de hecho pensaba que lo que me ocurría eran bajonas de azúcar… El día que se desencadenó completamente mi trastorno de ansiedad (que yo ya andaba acumulando sin saberlo), fue en el trabajo. De repente empecé a encontrarme mal, y estaba ansiosa esperando a que viniera un compañero a darme el relevo de mi puesto. En cuanto me quitaron de mi puesto para ir a descansar, nada más llegar a una zona alejada de los clientes, me senté en el suelo (yo no recuerdo que me sentara, para mi hubiera sido lo mismo caerme ahí mismo), tenía la visión borrosa, no lograba pensar con claridad y no respondía a los demás compañeros que me iban preguntando por mi estado, aunque los oía perfectamente. Las luces y los sonidos empezaron a molestarme, sólo sentía ganas de llorar, pero sin saber porqué, así que más preocupación y empezaron las taquicardias. Fui al médico pero todas las pruebas estaban bien, la presión, el corazón.. no tenía nada raro en mis análisis, etc.

    Cuando mi médico me contó todo eso de que los ataques de ansiedad es una reacción humana completamente normal, empecé a darles un sentido a los síntomas físicos que me ocurrían, tal cual te expliqué más arriba. Sabía que no había ningún peligro a mi alrededor, aunque al principio me costaba controlarme y acabe en urgencias varias veces (para nada, porque al final se pasa solo).

    Así que para mi, la solución más simple es centrarte en los pensamientos que te rondan la cabeza antes de empezar a estar mal físicamente y durante, no tanto en los síntomas físicos en sí. Tratar de erradicar esos pensamientos o imágenes que te provocan el malestar, cambiándolos por recuerdos, pensamientos e imágenes positivas. Claro que lleva su tiempo, hay que tener paciencia y ser constante. Si tienes la ayuda de un profesional que te guíe, mejor que mejor. Ya ni digamos tener la posibilidad de contarle lo que te ocurre a alguien de tu entorno de confianza, familiar o amigo.

    Una vez logres detener los pensamientos que te afligen, o como mínimo, tratar de posponerlos para un momento en el que puedas pensar en ellos sin miedo alguno a que te pase algo, es cortar todo lo demás de ráiz.

    Obviamente que no todos funcionamos ni mejoramos de igual manera, por eso siempre es recomendable la opinión de un experto. A mi por ejemplo los ansiolíticos no me funcionaron, pero si la terapia psicológica y marcarme una rutina. A día de hoy lo que más me cuesta es mantener un horario de sueño, pero trato de no agobiarme y no culpabilizarme si alguna vez fallo al tratar de alcanzar una meta.

    Como truquito, te aconsejo el método del “anclaje”, que parece una tontería (y hoy he explicado en otro post), pero a mi me ayudó mucho. Tendrías que hacer lo siguiente:

    En un momento en el que estés tranquilo y medianamente bien, busca un recuerdo o pensamiento bonito, alegre, algo que te guste en definitiva. Puede ser cualquier cosa, un recuerdo de la infancia por ejemplo. Piensa y recréate con esa imágen, en ese recuerdo. Trata de meterte en el pesamiento, rememorando cada detalle, hasta que tengas una sensación de bienestar. En ese momento, tócate una oreja, pellízcate la pierna, apreta un dedo de tu mano con la otra, o cualquier otro gesto que te sea sencillo de realizar independientemente de la situación. Repite el proceso varias veces, siempre en un momento de estabilidad emocional, siempre el mismo recuerdo con el mismo recuerdo. Esto sería, pues, “anclar” el recuerdo bonito a una acción en particular.

    Cuando empieces a notar que te sientes mal, realiza la acción que anclaste al recuerdo… de esta manera, reemplazarás tus pensamientos de miedo, inseguridad y demás, por ese que te aporta bienestar y tranquilidad. Esto funciona sobretodo al principio de un ataque de ansiedad.. cuando ya has dejado que la sensación de malestar crezca es más dificil que surja efecto…

    De cuando en cuando, refresca el anclaje (repite el primer paso para tenerlo siempre cargado y fresco). Y también puedes tener varios anclajes a diferentes recuerdos o pensamientos positivos. A mi esto me funcionó muy bien, y puedo decir que hace muchos meses que no caigo en una crisis mayúscula, ni tengo necesidad de recurrir a los relajantes musculares que me recetaron en su día.

    Lo demás es ir poco a poco, y quiero pensar que todo esto nos sucede para que después podamos ser más felices con lo que la vida nos ofrece. Saludos y ojalá te recuperes pronto!

    en resposta a: Tengo una ansiedad muy mala, ayuda por favor #29950
    David Pinazo
    Superadministrador

    Todos los que aquí hemos sufrido, o sufrimos, ansiedad, hemos pasado por ese miedo. Y en respuesta a tu pregunta principal… no, no te va a dar un infarto.

    Seguramente cuando estás en momentos “buenos”, te das cuenta de que todo lo que se te pasa por la cabeza cuando estás con un ataque de ansiedad, todos esos miedos, no son reales. Claro que luego, estando en plena crisis, es dificil pensar que todo estará bien otra vez.

    Como bien te dicen en el otro comentario, debes tratar de no alimentar esos miedos. Sé que es dificil, que todos los síntomas físicos te hacen pensar que algo malo pasa… pero te diré que es completamente natural.

    Me explico. La ansiedad está en la naturaleza del ser humano. Cuando vivíamos en cuevas era la diferencia entre la vida y la muerte. Nos mantenía alerta y nos hacía actuar frente a situaciones de peligro… el corazón se aceleraba, los músculos se tensaban, empezábamos a sudar, y un sinfín de cosas más.. todo para que el cuerpo estuviera preparado para huir o combatir el peligro, según reacción. La diferencia es que ahora, esto nos pasa sin que se presente un peligro real… se activa la ansiedad a través de un pensamiento, o una imagen (sonido u otro factor sensitivo) que nos recuerde una situación en la que pasamos miedo con fundamento en el pasado. Entonces, como no le encontramos una explicación a este mecanismo de supervivencia, pensamos que es algo anormal y nos adentramos en ese círculo de agobios, nervios, y miedos varios (entre ellos el miedo a morir).

    El hecho de que no tengas sensibilidad en las extremidades, es simplemente que la sangre se concentra en otras partes del cuerpo para llevarles el oxigeno necesario para prepararse a un conflicto que en realidad solo está en nuestra mente. La sensación de que el corazón se va a salir y late más rápido, por lo mismo. Los mareos o sentirse embotada mentalmente, también es a consecuencia de que el cuerpo se prepara para reaccionar (y para reaccionar no se necesita el pensamiento consciente.. si un animal te va a atacar, tu no te planteas si es mejor echarse a correr, simplemente lo haces.. el cerebro va más rápido que tú).

    Cuando tengas todo esto claro.. que cada síntoma físico que tienes es parte de un proceso para enfrentarte a algo que en ese momento no sucede, con el tiempo y práctica, podrás controlar los ataques de ansiedad, hasta aprender a pararlos cuando empiezan, y al final no sufrirlos más.

    Lo primero que te recomendaría, es hablar de esto con tu médico de cabecera.. no solo hablar de lo que te pasa físicamente, si no hablar también de todo lo que se te pasa por la cabeza cuando te sientes mal. Él sabrá qué especialista debes ver, para que te aconseje adecuadamente respecto a tu mejoría.

    Lo de la relajación también funciona muy bien, pero como han indicado, hay que ser constante, marcarse unas rutinas y tratar, en la medida de lo posible, de no saltarselas (igualito con las horas de la comida y de sueño).

    Es posible que, con todo esto, tengas el sueño descontrolado. No te preocupes porque es normal. Aunque no lo parezca, cuando sufres las taquicardias y demás síntomas físicos.. tu cuerpo hace un esfuerzo enorme, se cansa, y en otros casos te da una especie de “carga” que te impide dormir cuando deberías. Tu tienes que obligarte a seguir unos horarios de sueño. Si el primer día solo consigues dar vueltas en la cama, no te eches siesta de día, ya caerás rendida en la noche.

    Y recuerda que un ataque de ansiedad, lo que viene a ser la crisis en sí, no dura mucho. Se gasta demasiada energía como para que puedas estar horas en el punto máximo de nervios. A mi me ayudaba ponerme a contar de 100 para atrás.. poco a poco notaba que se iba pasando y me iba tranquilizando, aunque si es verdad que estaba nerviosa durante un buen rato, pero nada grave.

    Apoyate en tus seres queridos, habla de esto que te pasa con las personas de tu confianza, no te lo guardes.

    Y cada vez que te entre el miedo, descarta ese pensamiento por otro positivo, cualquier cosa o recuerdo que consiga evadirte un poco. No te recrees en tus miedos, porque eso los alimenta.. tú eres dueña de tus pensamientos, no al contrario. Con tiempo, pasarás por ello.

    en resposta a: Ya no puedo más, tengo ansiedad y depresión. #29949
    David Pinazo
    Superadministrador

    Creo que no hay nadie que nos entienda mejor que otra persona que está pasando por lo mismo, y haces bien en desahogarte a través de este medio, porque tanto la ansiedad como la depresión (que a veces van de la mano), no son cosas que haya que guardarse necesariamente para uno mismo.

    El primer consejo que me gustaría darte, es que pidieras a tu centro de salud que te asignaran otro médico. Creo que puedes decir simplemente que no te aporta la seguridad que necesitas, y no estarías mintiendo. Y hasta que no encuentres ese médico que te de confianza, no pares de buscar. No se trata de que un médico te diga que sí a todo lo que pides (en el caso de la baja), pero almenos que se preocupe de buscar una solución a un problema, por mucho que él pueda pensar que está en tu cabeza. Esto te lo digo porque mi primer médico, le pedía baja y me la daba sin rechistar, pero jamás se preocupó de ayudarme con lo que me pasaba.. y en cinco minutos de consulta, tampoco es que de tiempo a contar nada, si bien yo trataba de hacerlo… así que aunque me “solucionara” una cuestión momentánea, no empecé a mejorar hasta que encontré a un profesional de mi agrado, que en mi caso fue una psicóloga (pasé por dos psiquiatras y dos médicos de cabecera antes de esto, pero no te desanimes!).

    Tienes que marcarte una rutina, aunque decidas tomarte un tiempo sin trabajar. No dejes de tratar de despertarte temprano, salir a dar un paseo aunque sea sola.. y busca el apoyo de las personas que te quieren.. que es verdad, muchas veces no te creerán, no le darán importancia, o incluso puede que otros con el tiempo se cansen. No les culpes, y sobretodo no te culpes a ti misma.

    Podrás volver a tu vida poco a poco, cuando te sientas lista.

    Yo dejé un empleo fijo de 4 años creyendo que ese era el problema (el estrés laboral, etc). No me solucionó nada y empecé a culpabilizarme. Estuve un año sin trabajar, y casi sin salir de casa. Alejé a mis amistades, no le contaba mis pensamientos a mi madre porque al principio también creía que yo lo que quería era estar tumbada en el sofá… y poco a poco me fui hundiendo solita. Pero con la ayuda de la psicóloga, y de hablar de cuando en cuando con personas importantes para mi, me voy sintiendo mejor. Tenía miedo de volver a trabajar, de pensar que me volvería a encontrar mal y a “fallarle” a jefes y compañeros.. pero tras unos cuantos meses sin ataques de ansiedad, ahora llevo un mes yendo dos veces por semanas a hacer sustituciones en una empresa. No me siento recuperada del todo.. sigo pensando que la vida es más gris que de color de rosa jeje A veces pienso que no tengo un propósito en la vida, pero trato de esquivar dichos pensamientos y seguir adelante. Si miro atrás y me comparo ahora a hace un año, desde luego que he mejorado mucho y me siento orgullosa. Lo mismo te pasará a ti, pero tienes que esforzarte y buscar ayuda, y seguir desahógandote por internet si eso te alivia. Por mucha fuerza de voluntad que uno tenga, no somos nosotros mismos cuando padecemos estos trastornos.. es mejor dejar que alguien nos empuje un poco, pero tampoco esperar que nos solucionen la vida.

    Respecto a los que piensan que eres una vaga o una cuentista… las personas que no pasan por esto, piensan que una manera de ayudar es siendo “brusco”.. creen que ese tipo de comentarios, o parecidos, nos van a motivar. No entienden que ya nos hundimos nosotros mismos como para que otro nos corte las pocas alas que tenemos y nos sumen pensamientos negativos. Lo que nosotros interpretamos y nos decimos por dentro (en calidad de pensamiento), nuestro cerebro se lo cree. Así que descarta ahora mismo eso de que “no tienes fuerzas”… reemplaza toda esa negatividad marcándote pequeñas metas. La meta de hoy puede ser ir a trabajar mañana, la meta de mañana, ir a dar un paseo.. cosas a corto plazo.. y si no logras completar alguna, ni culpabilidad ni regodearte en el sufrimiento… Te pongo un ejemplo:
    A mi me empezó a dar pánico el salir a la calle, bien fuera para hacer la compra, para sacar al perro, o para ir a la playa. Un día mi pareja me “medio obligó” a ir a la playa. Estuve muy nerviosa todo el camino, y cuando llegamos, al poco rato empecé a encontrarme mal y nos fuimos. Mi médico ya me había aconsejado que no me sintiera mal por dejar las cosas a medias… así que yo llegué a casa y traté de pensar que había dado un gran paso. Una semana antes ni me podía imaginar en la playa, y ese día había logrado llegar hasta allí, y aunque me sentí agobiada, no me pasó nada.. A la semana siguiente fuimos otra vez, y aguanté tres horas. Ahora no me da más miedo salir sola a hacer la compra, porque ya consigo controlar los nervios. No quiere decir que se hayan ido del todo, pero los controlo.. sé que, como mucho, lo peor que puede pasar es encontrarme en urgencias y que se me acabe pasando solo :D Y hace muuuucho que no aparezco por urgencias. Yo me llevo las pastillas que me dio el médico (relajantes musculares) en el bolso, y me siento segura aunque también hace mucho que no las tomo.

    Así que comprende que tienes tus tiempos. Nadie mejora al mismo ritmo ni de la misma manera.

    Si tu crees que estarás mejor renunciando a ese empleo, piensa un poco en ello y hazlo. Si tienes que aguantar para conseguir el paro o lo que sea, póntelo como meta día a día. No les debes nada a tus jefes ni a tus compañeros de trabajo, así que no te agobies por lo que puedan pensar de ti si faltas a trabajar un día, o tienes que irte a mitad de tu turno. Te aseguro que en cuanto dejes de preocuparte y agobiarte por los “y si…”, los nervios irán menguando. Y sí, creerás que suena todo muy fácil… tu y yo, y los demás que pasan por esto sabemos que no lo es.. pero que se puede, es un hecho.

    En cuanto a los nervios, no explicas bien los síntomas físicos que te atosigan cuando empiezas a pensar o a sentirte mal.. Me imagino que estamos hablando de sudoración, temblores, taquicardias, mareos, o algo del estilo. Debes entender que es algo completamente natural, pues tu cuerpo se prepara para enfrentarse a algo… exista realmente ese “algo” o no. Intenta no darle importancia, cuenta tu respiración como inhalar aire = 1 y exalar = 2 durante un minuto, y céntrate en algún recuerdo o pensamiento alegre, bloqueando todo lo negativo que quiera entrar en tus pensamientos… Di para tus adentros “ahora no, después, en un momento más tranquilo pensaré en eso que me preocupa”.. y cuando estés en casa, o donde te sientas cómoda, dedicale un rato a todas las preocupaciones. Y ya sabrás que si de momento no hay solución ¿para qué preocuparse?

    Y no te agobies por el futuro. Siempre piensa a corto plazo, las cosas se hacen paso a paso.
    Y el pasado forma parte de tu experiencia, pero no debe suponer una carga de sueños incumplidos… como lo que mencionas de la ESO. Más adelante, si quieres, siempre podrás sacarte el graduado, cuando tengas ganas y estés mejor. Pero arrepentirte ahora del agua que ya ha sido derramada, no soluciona nada, y debes CREER que eres una persona estupenda, aunque no hayas podido hacer, por lo que sea, ciertas cosas. Y aunque no te sientas capaz de hacer otras ahora. Eso no cambia el hecho de que eres buena persona, y que tienes las armas para seguir adelante y llegar a otras metas. Así que no te desanimes, intenta no frustrarte.

    Muchísimos ánimos amiga! Espero que encuentres un buen médico que te enseñe el camino.. tú ocupáte de seguirlo ^^

    en resposta a: me ayudan a saber que tengo #29948
    David Pinazo
    Superadministrador

    A mi me parece que sufres de ansiedad, por los síntomas que explicas.. aunque no soy médico, pero he padecido (y padezco) de este trastorno. Si bien la ansiedad tiene infinidad de síntomas físicos, y se podría decir que cualquier cosa es ansiedad, pero eso que comentas, sobretodo los pensamientos negativos respecto a la vida y a la muerte, los problemas para dormir (los nervios antes de ir a la cama), la impotencia de no saber qué hacer para sentirse mejor y ver cómo cada idea no resulta efectiva (ver la tele, estar en el ordenador, tratar de salir…)…

    Yo te recomendaría que siguieras los consejos de tu médico, tomaras las pastillas que te ha recomendado si hasta ahora te han hecho sentir algo mejor en determinadas situaciones… A mi me recetaron diazepan, y lo tomo igual que tu: solo cuando ya siento que me va a dar el yuyu… pero puedo decir que llevo más de 3 meses sin tener un ataque de ansiedad, porque es algo que se aprende a controlar, y quiero creer que llegará un día en el que todo volverá a la normalidad, pero lleva tiempo, mucha fuerza de voluntad, y consejos profesionales. Por ello yo te aconsejaría, aparte de lo anteriormente mencionado, que acudieras a un psicólogo (no un psiquiatra, a menos que quieras tratamiento con antidepresivos).

    Un psicólogo puede ayudarte en diversos aspectos: encontrar la causa de estos miedos irracionales que te dan la sensación de agobio, y los incordios físicos (taquicardias, mareos, sudoración..), para que puedas comprenderlos y aceptar que no es nada grave cuando aparecen. Aprenderás a controlar los pensamientos negativos, o en su defecto las ideas que no llevan a tu mejoría. También hay técnicas que pueden funcionar iconjunta o independientemente de los medicamentos… Si no te importa, te digo unas cosas que a mi me han ayudado muchísimo.

    Primero.. la ansiedad es algo natural del ser humano. Nos hace reaccionar ante los peligros cotidianos.. el problema es que en la actualidad, el ser humano no tiene tantos peligros a los que enfrentarse.. no como cuando vivíamos en cavernas y la ansiedad era necesaria para sobrevivir y estar alerta.. lo que antes nos hacía correr, o defendernos, ahora como no podemos procesar un miedo que no es real nos embota la mente y nos paraliza. Al mismo tiempo, nuestro cuerpo se activa para huir o atacar, de ahí las taquicardias, la sudoración, el embotamiento de los músculos y del pensamiento (porque no sería necesario pensar ante una situación de peligro, sólo se reaccionaría de manera natural)… Como dije, realmente somos conscientes de que no estamos en una situación amenazante, pero nuestro cerebro recibe un mensaje diferente y trata de actuar como sería “normal”, y esto nos descoloca. Cuando entiendas que las taquicardias son normales, igual que los demás síntomas físicos, y descartes enseguida los pensamientos de miedo o rechazo que te vengan, empezarás a controlar las sensaciones y no permitirás que vayan más allá, sin tener que recurrir a ninguna pastilla (yo llevo las mías siempre conmigo, me aportan seguridad, pero ya no las tengo que tomar). Todo este esfuerzo físico que hace tu cuerpo, después se verá reflejado con cansancio, trastornos del sueño, etc.. es normal.. tu cuerpo está gastando muchísima energía en “prepararse” para el peligro. No te agobies con eso, y date tu tiempo.

    Lo segundo… No rehuyas los pensamientos negativos o “irracionales” siempre. Es decir… últimamente te planteas cuestiones que antes no se te pasaban por la cabeza, como que te estás haciendo mayor, qué pasará después de la muerte, y demás… Debes darles su lugar para pensar en ellas, para que no aparezcan cuando no lo deseas. Empieza por dedicarles unos minutos cada día, hasta que poco a poco sólo le dediques un tiempo ínfimo durante la semana. Si empiezas a “rallarte” en un momento en el que no deberías pensar en ello (cuando estás con amigos, cuando quieres ver una serie en la tele, estando en el trabajo..), simplemente tienes que decirte a ti mismo “ahora no, cuando termine de hacer esto le daré vueltas al tema un rato”. Parece mentira, pero funciona darle su espacio para que no abarque cada instante de tu vida. Quizás al principio te agobies al pensar plenamente consciente en estas cosas, pero no te preocupes, cuánto más trates de entenderlas y buscarles solución (y si no encuentras solución ¿para qué preocuparse?), te irán importando menos.

    Un truquito para detener los ataques de ansiedad… parece una tontería, pero con práctica funciona.
    Primero quiero decirte que para que funcione, tienes que usar esto en cuanto notas que el ataque empieza.. eso de que te da taquicardia, o lo que sea, y empiezas a fantasear y a preguntarte cosas como “¿porqué otra vez?”, “ahora no”, “parece que no se acaba nunca…”.
    El truco consiste en que, en un momento de tranquilidad, en el que te encuentres bien, busques un pensamiento o una situación pasada que recuerdes felizmente. Puede ser cualquier cosa: el recuerdo de una foto con unos amigos, ese beso con alguien especial, algo que te pasó de pequeño… Cuando tengas el pensamiento, empápate de él, trata de pensar en el más mínimo detalle, como si quisieras revivirlo. Cuando lo tengas nítido en tu cabeza, haz algún gesto como tocarte la nariz, apretarte el dedo índice de una mano con la otra, pellizarte la pierna… cualquier cosa que puedas repetir en cualquier situación. Siempre el mismo gesto que hayas elegido. Hazlo varias veces al día.. a esto se le llamaría “anclaje”, es decir, atar un recuerdo a algo en concreto. De manera que cuando en el momento que sientas que te llegan los nervios, hagas el mismo gesto y así te vendrá a la cabeza tu bonito recuerdo. Puedes usar varios anclajes… por ejemplo atar un recuerdo A a tocarte la oreja, y un recuerdo B atado a pellizcarte la pierna. Y tendrás que “recargarlos” de cuando en cuando, en momentos siempre de tranquilidad. Yo pensaba que era la chorrada más grande jamás inventada jeje pero me ha ayudado muchísimo a tomar el control de mis pensamientos cuando empezaba a encontrarme mal.

    Quedaría muy obvio decir que deberías marcarte una rutina.. sobretodo respecto al sueño. A mi también me mandaron pastillas para dormir, pero les tengo miedo (una tontería, ya que sirven precisamente para dormir y ya está), así que me cuesta mucho dormir por las noches, y levantarme por la mañana todavía más.. pero trato de no obsesionarme con ello, y de no sentirme culpable.. ya mejoraré en eso también :D

    Y apoyate en tus personas de confianza.. Entiendo que esto que te pasa no es algo que quieras ir divulgando, pero por mucha fuerza de voluntad que tengas para seguir adelante, la ayuda de los seres queridos es un gran empujón. No te cierres y toma esto como otra oportunidad que te da la vida de, en el futuro, apreciar las pequeñas cosas que van apareciendo. Yo quiero pensar que esto que nos está pasando (y que le pasa a muchísima gente, y algunos nisiquiera lo saben), es por algo.. como quien dice “no hay mal que por bien no venga”.

    Y si en algún momento consideras que tus sensaciones y pensamientos van a peor, plantéate hablar con un psiquiatra para recurrir a otros tratamientos.. Yo lo intenté y no me fue bien, pero cada persona es un mundo, y como tal llegan a la meta de diferente manera ^^

    Muchísimos ánimos! Y no te preocupes.. no te va a pasar nada malo, pues tu eres dueño de tu cuerpo y de tus pensamientos… solo tenemos que aprender a controlarlos ^^

    en resposta a: Tengo una ansiedad muy mala, ayuda por favor #29947
    David Pinazo
    Superadministrador

    Belen lo tuyo es trastorno de ansiedad trata d enfocar tus pensamientos por medio de la música el ejercicio la meditación en algo mas real no la muerte ni infartos no niña tu tienes síntomas somáticos lo otro es que busques en internet teoría sobre la ansiedad y veas que tu te vas a recuperar como muchos hemos podido aunque te aclaro llevo siempre ese trastorno en mi pero no le doy mente

    en resposta a: me ayudan a saber que tengo #29946
    David Pinazo
    Superadministrador

    Creo que tu medico tiene razón los síntomas que cuentas fueron idénticos para mi al principio igual que tu no creía lo de ansiedad y fui indisciplinado con mi medicación y pase difíciles días y meses al final acepte mis 3 pastillas diarias de alprozalan de 25 miligramos y salte la cerca pude llevar un vivir aceptable con pocas recaídas y lo de adicción al alprozalan es cierto pero cuando te normalices poco a poco la dejas mermando la dosis diaria Mi consejo tomate tus 3 pastillitas.

    en resposta a: Ya no puedo más, tengo ansiedad y depresión. #29945
    David Pinazo
    Superadministrador

    Hola
    Pocas personas pueden comprender lo que te ocurre Yara, al igual que tu yo también sufro de ansiedad. Llevaba casi 12 años que no me daba un ataque de esos que aparecen cuando despierto en la madrugada pero hace 1 año volvieron. En mi caso he logrado aprender a entender que los ocasionan y es lo que mi sicóloga llama “estresores”. Inicié tratamiento con fluoxetina, llevo casi 1,5 años tomando 2 capsulas al dia, en la mañana y luego a las 12 del medio dia. También hago mucho ejercicio porque eso me ayuda. Llevaba muchos meses sin una crisis y hace 1 semana volvieron, creo que fue por culpa de una situación muy dificil que se me presentó. Hoy precisamente, me levanté, pensé que me iba a dar otra vez los síntomas pero por fortuna logré controlarlos.
    Ayer un médico homeópata me sugirió tomar todos los días 1 cápsula de complejo B, también me sugirió tomar jugo de zanahoria con limón, voy a intentarlo. Me prohibieron tomar bebidas oscuras como el café y la coca cola. También que consuma alimentos muy livianos en la noche antes de acostarme.
    Yo no me doy por vencido, he sufrido con este problema pero confío en que voy a salir adelante y llevar mi vida lo más normal posible.
    A mi me pasó lo mismo que tu cuando estaba en la secundaria, también cuando entré a la Universidad. Me aferré mucho a la vida y las ganas de seguir y eso me ayudó a superar muchos obstáculos.
    Solamente las personas que hemos pasado por esto sabemos lo que se siente, el sufrimiento y el miedo tan horrible que nos invade cada vez que tenemos un ataque de pánico y ansiedad o que pensamos que nos va a dar.
    Animo, no te rindas, tu no estás sola y al igual que muchos, podremos superarlo y seguir
    Saludos,
    Henry

    en resposta a: Tengo una ansiedad muy mala, ayuda por favor #29944
    David Pinazo
    Superadministrador

    Yo no creo que tengas nada mal, ni que te pueda dar un infarto, y menos si dices que todo salio bien con los electros…
    Platica con alguien cuando te sientas así, trata con meditación, música… prueba diferentes cosas alguna de ellas te funcionara.

    Es mejor que lo detengas pronto, entre mas alimentes esa emoción mas se arraigara en ti y cada ves sera mas difícil eliminarlo.

    Yo (como todos aquí al parecer) dure varios años con esa emoción o temor a la muerte, a mi me ha funcionado la meditación, no lo he eliminado del todo, pero he avanzado mucho. Me dicen los expertos en meditación que se debe trabajar por lo menos un año de manera diaria y constante para poder erradicar por completo un ego… no he podido hacerlo constantemente pero ahí voy…

    Por este foro hay un tema donde se comparten numero de cel para estar en contacto con whatsapp, agrégalos y platica con alguna de ellos cuando te sientas asi..

    Espero encuentres la paz pronto!

    en resposta a: Ya no puedo más, tengo ansiedad y depresión. #29943
    David Pinazo
    Superadministrador

    Hola Yara, yo acudí hace 34 años con un internista porque tenia extrasístoles (doble latido en mi corazón) y después de unos estudios mal hechos (diagnostico ventrículo dilatado de mi corazón), no me explico que era ni nada, solo me comento que el no podía resolver ese problema que tenia que era cardiología mayor. Recuerdo que estaba próxima la navidad, posadas, etc.

    Esa noche conocí la ansiedad, yo tenia 32 años y la sigo padeciendo. La ansiedad es un miedo que tenemos…a morir que es mi caso. En tu caso no se porque….DICEN EL MIEDO SE PUDE VENCER ENFRENTANDOLO, creo que es la clave.

    A veces llega de repente, pero hay que saber salirse de ella. Estas joven, haz ejercicio, y acude con un homeópata.

    Ponte en tu mente…. tengo mi corazón bien, mi hígado bien, tengo todo mi cuerpo esta bien.

    Ponte a pensar que hay personas que no tienen manos o pies o ambos y son unas personas normales. Tu tienes todo. Mama, Papa, novio, que mas quieres. Animo

    Saludos

    en resposta a: sacudidas del corazon #29942
    David Pinazo
    Superadministrador

    Hola a todos, yo también tengo extrasístoles desde hace 34 años, y todo lo que comentan es verdad. cuando siente uno las extrasístoles te da un miedo enorme, de inmediato te metes a tu corazón en espera de la siguiente, el miedo crece y quieres de inmediato irte a tu casa o con el cardiólogo. tu mente esta dentro de tu cuerpo, tus familiares lo notan, comentan algo y no los atiendes, estas en otro mundo.

    Yo también he visitado muchos cardiólogos y especialistas en arritmias, estudios y mas estudios y es lo mismo que comentan todos…no tienes nada es ansiedad, es estrés, etc. Pero los que las sentimos somos nosotros y es algo que no lo deseamos a nadie.

    No te dan ganas de salir de tu casa, estas en un lado y te dan ganas de regresarte a tu casa.

    Miedo mucho miedo a que el corazón deje de latir en cualquier momento. Pero les comento una cosa que les ayudará ya con 34 años con este problema… buen no es problema porque si fuera ya estuviera muerto.

    Animo, hay que seguir adelante. envíenme un correo, estoy a sus ordenes,

    Saludos a todos y pónganse en manos de Dios

    iijaph@yahoo.com.mx

    en resposta a: nerviosismo y taquicardias sin saber por que #29941
    David Pinazo
    Superadministrador

    Coral llevo 20 años tomando alprozalan ha sido maravilloso para mi trastorno de ansiedad y depresión con Imipramina he tenido etapas largas digamos 10 12 meses sin crisis pero cuando quize mermar la dosis de 150 miligramos diarios a cero recaí fuerte y volví me sentí adicto al alprozalan y poco a poco estoy en 25 miligramos diarios pero no puedo despejarme de mi dosis mínima, te cuento lo bueno y lo malo para mi del alprozalan pero no prefiero tomarlo que recaer en crisis fuertes.

    en resposta a: LLEVO 2 AÑOS Y NO CONSIGO CURARME,ALGUIEN ESTA COMO YO? #29940
    David Pinazo
    Superadministrador

    Amigos y amigas con ansiedad en su mente, quiero compartir mi experiencia y lucha con ese trastorno ademas de ser juicioso con mi medicación empece a tomar el habito de practicar meditación en las noches y en el día 2 o 3 secciones cortas de relajación con el método de relajación progresiva o sea tensar los músculos y luego soltarlos y así libero tensiones ademas llevo un diario donde anoto los eventos que causan mas ansiedad o estrés y luego en frió los leo y busco como superarlos porque la ansiedad en gran parte depende de un modo de pensar erróneo por eso trato de controlar con ejercicios como de contar de atrás adelante de 50 a 1 con respiración pausada antes de dormir y a medio día o cuando siento ansiedad a la vista.Esas hábitos son para mi mi salvación a mis crisis

S'està mostrant 15 entrades - de la 3,331 a la 3,345 (d'un total de 9,448)
Resum de la privadesa

Aquest lloc web utilitza galetes per tal de proporcionar-vos la millor experiència d’usuari possible. La informació de les galetes s’emmagatzema al navegador i realitza funcions com ara reconèixer-vos quan torneu a la pàgina web i ajuda a l'equip a comprendre quines seccions del lloc web us semblen més interessants i útils.

Galetes estrictament necessàries

Les galetes estrictament necessàries han d'activar-se sempre perquè puguem desar les preferències per a la configuració de galetes.

Analítiques

Aquest lloc web utilitza Google Analytics per recopilar informació anònima com el nombre de visitants del lloc i les pàgines més visitades.

El mantenir aquesta galeta habilitada ens ajuda a millorar el lloc web.