David Pinazo

S'ha creat les respostes del fòrum

S'està mostrant 15 entrades - de la 976 a la 990 (d'un total de 9,448)
  • Autor
    Entrades
  • en resposta a: Mi mente no seja de pensar #45665
    Andrea
    Superadministrador

    Hola Sebastian, quiero ayudarte contactame mi correo es andinabel@gmail.com

    en resposta a: Mi mente no seja de pensar #45678
    Victoria
    Superadministrador

    Hola,
    de primeras me gustaría que le dieseis una oportunidad pues es la primera vez que escribo en un sitio así, normalmente solo me dedico a leerlos pero a cada palabra que iba pasando sentía la necesidad de hablar también, de contar todos los problemas que esto me ha causado, tanto físicos como emocionales, con amigos, con la familia, compañeros de clase, el sueño… cualquier cosa que se os ocurra, el ultimo ataque fuerte que me dio fue ayer durante un examen, podía haber estudiado mas si pero eso es otra historia que también va ligada con esto (no quiero llamarlo problema porque en la etapa que no lo tuve lo eche bastante en falta, pero ahora que ha vuelto solo quiero que se vaya), estaba escribiendo y ya llevaba la mitad del examen de repente me atasqué en una pregunta pero no por no saber la respuesta, la leía una vez tras otra, no podía parar, intentaba apartar la vista en vano, me gritaba a mi misma no no por favor, me suplicaba con las lagrimas en los ojos pero ya era imposible, había empezado de nuevo, la pregunta no paraba de sonar en mi mente, pasar fugaz de un lado a otro de mi retina, la ”veía’`del derecho, del revés, podía visualizar las letras que la componían una por una, me esta costando escribirlo no me deja vivir, por favor no quiero que se vaya solo poder controlarla, poder hacer uso de ella cuando lo precise, en ese momento me mareé pero no malestar físico ni revuelto de estomago, fue un mareo cerebral como si se estuviese moviendo de sitio mientras que los pensamientos no dejaban de pasar por mi cabeza, cada vez más información, cada vez mas rápido, no podía soportarlo, me eche a llorar, pero por dentro, mis compañeros no tenían porque saber la calvarie por la que estaba pasando ya tenían ellos suficiente con sus cosas, no se como fue que lo nombrasteis antes pero a mi me gusta llamarlo, recopilación de datos, como los numeros que ve un hacker en la pantalla, la misma velocidad, la misma cantidad, hasta a veces el mismo color jajajajajja resumido como un momento que sin quererlo ni beberlo te asalta un pensamiento y luego otro, y otro, y otro hasta que eliges uno y te manda a las subpartes de este pero ahí ya empieza el doble, uno tirando por la parte que has abierto y la otra se queda razonando que hubiera seguido saliendo si no hubiese escogido ese y otra vez de nuevo hasta llevar yo que se, a cinco, y enloquecer y claro todo esto sucede mientras estas por ejemplo en una entrevista de trabajo, estudiando, con los amigos, durante un examen… cualquier momento que te puedas imaginar, el lado positivo? que recuerdas todo, pero a su vez es como no poder disfrutar de lo que estas comiendo, no se si me entendéis. Me encantaría escribir y contaros tantas cosas, desde que con siete años intenté mi primer suicidio, a como me reí cuando un chico se cayo al suelo, responderos y que me respondieseis para ver si logramos sacar algo, hasta que leí aquí (sonará egocéntrico), creía que a nadie le pasaba, que nunca podría averiguar más acerca de esto, de pequeña sufría de hiperactividad, por cierto no me presenté mi nombre es Victoria, nacida en Ucrania en el noventa y siete y adoptada casi llegando al dos mil tres, mi vida nunca a sido un camino fácil, supongo que conoceréis el juego del bosque, ese que tienes que describir que vas imaginando mientras respondes y sino os lo recomiendo, bueno a lo que iba, mi caminito era con ligeras curvas, formado por piedras desiguales, de tamaño y forma pero que en su conjunto formaban una perfecta armonía, se hacía bonito a la vista y a la andanza cuando te acostumbrabas y te apetecía saltar, nunca he tenido amigos, no se que es el amor ni el concepto de familia, no he tenido pareja, se que soy una persona difícil de llevar, pero también sé que merezco la pena, tengo un hermano, mas pequeño que principalmente me roba y me miente, supongo (quiero pensar) que no todos serán así, muchas veces me pregunto que es lo que he hecho mal, tampoco nunca he celebrado un cumpleaños ni me han invitado, no se que se siente cuando le importas a alguien, cuando se preocupan por ti, podría seguir así durante mucho tiempo y no repetiría una palabra, pero no estamos aquí por eso, tengo esta capacidad, habilidad, tormento, llamadlo x desde que tengo uso de razón, como era niña no le daba mucha importancia incluso estaba guay a veces, pero muchas otras terminaba por agobiarme, no pensaba cosas propias de una niña, cuando iba al colegio era rebelde sin causa, (sinceramente me portaba muy mal), mis padres todavía juntos, me recetaron concerta y me obligaban a ir al psicólogo, desde los seis años y medio me empecé a cortar, con las cuchillas que había en los afilas, cuando me venia un pensamiento repetido, cuando hacía algo bien, cuando me salía mal, al principio eran pequeñitas por las palmas, los hombros, los pies lo dejé porque luego me dolía poner los zapatos, luego pase a los antebrazos, a la cara, me encantaba en las mejillas llegué a escribirme palabras pero eso ya sobre los once años, mi favorita era hate escrita en el brazo izquierdo (todavía tengo alguna marca a día de hoy) y love en el derecho, recuerdo que mi tío, hermano de mi madre me regaló una pulsera y me preguntó: en que brazo piensas ponértela? sabía que iba a decir antes incluso de terminar, era uno de los superpoderes que me daba esto, anticiparme a todo pues lo hubiese vivido o no era capaz de crear una situación con múltiples ocurrencias y salir del paso, el lado bueno es que te da agilidad mental, desarrollas una alta capacidad de reacción mental, todo mental jajajajja bueno, pues por una parte pesada de la balanza me arruinaron la vida por la otra les agradezco pues por todo lo que pasé me ha formado en quien soy y estoy muy orgullosa, el caso, al empezar con esas pastillas es cierto que me portaba mejor, como que me controlaban desde dentro algunos impulsos pero a su vez me estaban quitando de otros que eran buenos, eran de niña, no se trata de que en esta edad se experimente? Se aprenda? De que te empieces a hacer una idea de lo que te va a venir? Me mataron por dentro, todo mi ser, mis ganas de jugar, de socializar, de crear, de vivir, que hace una niña con un caparazón como el de un armadillo? Como el de una tortuga? Casi hasta rozando la muralla china ajjajajjja, que hace una niña analizando cada palabra que dice, le dicen, escucha, ve, en el momento, de ayer, de hace un mes en vez de estar viviendo el presente?
    Creo y confío que si tenemos este don es por algún motivo, de todas las veces que intente quitarme la ”vida”, (la pongo entre comillas pues es difícil definirlo) el ultimo motivo por el cual sigo aquí es el soñar, te abre un mundo nuevo en el que tu eres el dueño y solo se repite una vez eso si cuando consigues relajarte y dormir, y muchas otras en las que pensé matar, a mis padre, a mi hermano, a los profesores, un recuerdo que me encanta situémonos, en un bus, sentados, un poco aburridos incluso, miras la gente que sube, que baja, que entra en las tiendas, que dale de ellas y te empiezas a hablar a ti mismo diciendo a quien matarías, porque motivo, cómo, cuando y donde respondidas ya, en ese momento claro está jajajaja, o imaginarte la vida que pueden llevar, la que les hubiera gustado, como sabéis siempre estamos pensando ya sea por suerte o por desgracia, quita mucho tiempo nos da otros, pero no se si compensará, porque en vez de recordar en sueños y hacerlo practico ya que va a suceder si o si se hace durante el día mientras deberías estar atento a lo que tienes delante y no mirando un punto fijo recordando lo de hace cinco minutos pues te estas perdiendo lo que en ese momento esta sucediendo, cuando menos quieres es cuando mas ataca parece la regla, necesaria pero puñetera, que venga te diga escucha wey no estas embarazada y se vaya pero ay el dia que falte no?
    Quería deciros que se que este texto no tiene ni pies ni cabeza, que no hay por donde cogerlo saltando de tema en tema, soy consciente de ello pero es que es tanto lo que hay en la cabeza, el apartado de recuerdos con sus subcarpetas, el del futuro.. y todo ello para contar detalladamente? Improbable, ya sea por tiempo mio o vuestro incluso porque podéis leerlo y como un texto más a otros puede que les llegue a producir algo ya sea chiste, repulsión o que de verdad les ha gustado o incluso ni leerlo jajajajjja todo es posible, me encantaría que hilaseis se que no será como lo que llevo, llevamos, dentro porque cada uno es un mundo, pero deciros que me ha encantado recordar, reír, llorar con vosotros tanto leyéndoos como escribiendo y como sabéis todavía me durará más en la cabeza, ya no quiero ni leer arriba lo que puse, os comparto mi pensamiento sin ser repasado por primera vez. Un saludo enorme a todos.
    Psdt: no he podido cumplir, he repasado y leído todo de nuevo.

    en resposta a: nerviosismo y y latidos del corazon #45639
    emanuel
    Superadministrador

    [:es]

    hermano yo me siento igual tal cual y tengo años con eso te entiendo pero no entiendo porque esa crisis tan dura que hace que uno se sienta tan abatido que te tumba peor que una fiebre..

    [:ca]hermano yo me siento igual tal cual y tengo años con eso te entiendo pero no entiendo porque esa crisis tan dura que hace que uno se sienta tan abatido que te tumba peor que una fiebre.. [:]

    en resposta a: ansiedad y colon irritable #45608
    Anita
    Superadministrador

    [:es]

    Hay un remedio que me dió la psicóloga. Lo primero dejar lo que estes haciendo o pensando que estrese, y contraer fuerte el vientre durante mas de 15 segundos y después liberar. Repetir hasta que ceda. Si ayudas con respiración diafragmática mejor, y música relajante.

    Esto lo que hace es detener las violentas contracciones y llevar al intestino al estado normal.

    [:ca]Hay un remedio que me dió la psicóloga. Lo primero dejar lo que estes haciendo o pensando que estrese, y contraer fuerte el vientre durante mas de 15 segundos y después liberar. Repetir hasta que ceda. Si ayudas con respiración diafragmática mejor, y música relajante.

    Esto lo que hace es detener las violentas contracciones y llevar al intestino al estado normal.[:]

    en resposta a: ANSIEDAD-TAQUICARDIAS-MIEDO A QUE EL CORAZÓN SE PARE #45611
    Henry Botero
    Superadministrador

    [:es]

    Quiero dejar mi comentario ya que he pasado por lo mismo de ustedes, pero mi hijo me dio el mismo consejo que les dejo aquí y que me sirvió para sacarme de mis males: ¨vive el día de hoy como si fuera el ultimo, no sabes que va a pasar mañana, relájate que si no tienes dinero para pagar con que tu corazón se acelere no te va a llegar el dinero, no pienses en que estas enfermo por que seguro lo vas a estar, piensa en que estas sano y positivo, relájate media hora cada día haciendo yoga por medio de Internet y no te pares en la cabeza que a tu edad no te ayudara, piensa que el día que te mueras ya no te vas a preocupar así que mejor preocúpate ahora por vivir tranquilo, a quienes les debes son los que tienen que preocuparse, al fin el dinero es de ellos. Con todo esto lo que te quiero decir es que no vale la pena sufrir de taquicardias ni ataques de ansiedad, si cada día te despiertas dale gracias a Dios y se positivo, camina un poco, como 20 minutos que eso produce endorfinas y te hace feliz y baja la taquicardia ademas, no necesitas hacer 3 horas de gimnasio¨
    Todo esta en nuestra mente,no dejemos que ella nos maneje

    [:ca]Quiero dejar mi comentario ya que he pasado por lo mismo de ustedes, pero mi hijo me dio el mismo consejo que les dejo aquí y que me sirvió para sacarme de mis males: ¨vive el día de hoy como si fuera el ultimo, no sabes que va a pasar mañana, relájate que si no tienes dinero para pagar con que tu corazón se acelere no te va a llegar el dinero, no pienses en que estas enfermo por que seguro lo vas a estar, piensa en que estas sano y positivo, relájate media hora cada día haciendo yoga por medio de Internet y no te pares en la cabeza que a tu edad no te ayudara, piensa que el día que te mueras ya no te vas a preocupar así que mejor preocúpate ahora por vivir tranquilo, a quienes les debes son los que tienen que preocuparse, al fin el dinero es de ellos. Con todo esto lo que te quiero decir es que no vale la pena sufrir de taquicardias ni ataques de ansiedad, si cada día te despiertas dale gracias a Dios y se positivo, camina un poco, como 20 minutos que eso produce endorfinas y te hace feliz y baja la taquicardia ademas, no necesitas hacer 3 horas de gimnasio¨
    Todo esta en nuestra mente,no dejemos que ella nos maneje[:]

    en resposta a: TAG #45599
    Ruben
    Superadministrador

    [:es]

    Haces bien en no tomar pastillas. Son una trampa. Te pueden beneficiar durante algunos meses, pero al final vas a quedar atrapada en ellas. Es mi opinión y la de Robert Whitaker que ha escrito un libro sobre el tema, Anatomía de una epidemia.

    Te cuento las cosas que me ayudan a mi (tengo TAG, no agorafobia como parece que comentas tu):
    1.- Hacer deporte
    2.- Meditación budista kadampa (hay centros en muchas ciudades de España) y videos youtube de un jesuita psicólogo llamado Antony de Mello.
    3.- La psicoterapia no me ayudó

    Un abrazo y espero que te sirva.

    [:ca]Haces bien en no tomar pastillas. Son una trampa. Te pueden beneficiar durante algunos meses, pero al final vas a quedar atrapada en ellas. Es mi opinión y la de Robert Whitaker que ha escrito un libro sobre el tema, Anatomía de una epidemia.

    Te cuento las cosas que me ayudan a mi (tengo TAG, no agorafobia como parece que comentas tu):
    1.- Hacer deporte
    2.- Meditación budista kadampa (hay centros en muchas ciudades de España) y videos youtube de un jesuita psicólogo llamado Antony de Mello.
    3.- La psicoterapia no me ayudó

    Un abrazo y espero que te sirva.[:]

    en resposta a: SOBRESALTOS AL CONCILIAR EL SUEÑO #45555
    Luis Miguel
    Superadministrador

    Hola, hace tiempo que padezco esos síntomas que aunque resultan tremendamente difíciles de explicar trataré de hacerlo:
    Cuando estoy apunto de quedar dormido, justo en el cénit entre estar despierto y dormido, una especie de ¿Vértigo? sucede en mi cabeza con una rapidéz increíble, la sensación es como si me estuviera dando un infarto cerebral (Nunca tuve uno, es como creo que debe ser) siento que si no reacciono me voy a morir, y me obligo sumido en el pánico a despertar mi cuerpo, ya que mi mente para entonces ya es consciente del problema pero mi cuerpo aún tarda un segundo en obedecerme, como si estuviese anestesiado. Aunque abra los ojos la sensación no desaparece y tengo que incorporarme rápidamente. Cuando me incorporo en la cama inhalo una gran bocanada de aire rápidamente, como si hubiese estado ahogándome. He de esperar unos segundos hasta que la sensación de pánico desaparezca. Aunque el sueño me venza, esto me ocurre varias veces siempre seguidas: Unas veces me ocurre tres o cuatro episodios consecutivos, otras veces parecen no acabarse nunca, cuento diez o más y no recuerdo en qué momento pude dormirme. A la terrible sensación de sentirte morir una y otra vez se suma el agotamiento físico y mental que el sueño extremo me produce, como si se tratase de una tortura y cada vez que el sueño te vence alguien te despierta de inmediato de un bofetón o con un cubo de agua. Al día siguiente me levanto medio zombi, agotado y depresivo. Esta situación me asusta mucho, mi médico de cabecera me recetó alprazolán, pero me da la sensación de que no se esforzó en diagnosticarme, porque yo no tengo motivos para esa ansiedad que dice que padezco y no me mandó hacer ninguna prueba.
    Por favor, denme algún consejo, estoy desesperado y muy asustado y no se me ocurre nada que hacer, entre otras cosas porque mi mente ahora está espesa y poco lúcida, y mi capacidad de reacción es muy mala, parece que voy ralentizado.

    Esto me ocurrió por primera vez hace unos 6 o 7 meses, me duró algo mas de un mes y se fué como vino. Ahora ha vuelto de nuevo y de manera más agresiva, llevo ya dos meses sis saber lo que es dormir de verdad y no puedo más.
    Gracias de antemano por leerme y por vuestros consejos.

    en resposta a: nerviosismo y y latidos del corazon #45556
    EDGAR LOPEZ CRUZ
    Superadministrador

    hola buenas noches ammm estoy de acuerdo con todo eso que comentan el SEVILLANO yo también me he sentido asi, es facil que me digan que me tranquilice pero la verdad no puedo, trato de hacer muchas cosas que me agradan pero ninguna me funcionan, si tan solo esas personas que solo me animan sintieran lo que yo siento creo que se sorprenderian por todo lo que he aguantado durante 6 años, ya fui con un psiquiatra y nada, sigo esperando una cura para esto, es horrible vivir asi, no puedo hacer lo que antes hacia, mi vida es complicada. saludos a to@s los que estan en esta situacion.
    yo si los entiendo.

    en resposta a: nerviosismo y y latidos del corazon #45558
    María Fausta
    Superadministrador

    Hola a todos; yo tengo un caso parecido. No puedo correr, cargar peso o subir por las escaleras porque se me pone tenso el corazón o lo que es lo mismo, empieza a latir más deprisa… A veces me desmayo o me caigo, pierdo el control y ya no puedo mantenerme de pie. Me veo obligada a sentarme en el suelo o donde sea para recuperarme. Tuve un accidente de trabajo a los 16 años y no sé si tendrá algo que ver… Me lanzaron un ladrillo desde un cuarto piso y vino a tocarme en la nuca. Estuve dos días inconsciente y desde entonces, empecé a tener problemas con la cabeza. No sé si también afectó a mi cabeza, pero los dos se tienen de la mano ahora. En cuanto hago algo de lo mencionado anteriormente, los dos se conectan y esto es un sin vivir. Me gustaría recibir ayuda.

    en resposta a: sintomas de los primeros dias con paroxetina #45574
    fanny
    Superadministrador

    Tengo mucho miedo, yo desde muy pequeña sufro de ansiedad, la primera vez que tome paxil, fue cuando tuve a mi hijo, me dio depresion post parto, sufri demasiado, me queria matar, suicidar, me queria hacer mucho daño igual cuando empece a tomar el medicamento parecia que el demonio se me metia, pero despues fue genial porque senti que volvi a vivir, ahorita hace 7 meses mi abuela fallecio, me operaron de la matriz, tuve un ataque de panico en un viaje y desde ese entonces mi vida se destrozo, de nuevo se me vino la ansiedad, no tengo ganas de nada, ni de comer, y tengo mucho miedo de tomar paxil de nuevo. porque se que al iniccio se siente terrible pero despues eres muy feliz. pero … tengo mucho miedo 🙁

    en resposta a: Mi mente no seja de pensar #45559
    Juan
    Superadministrador

    Muy buenas;

    A mi me pasa lo mismo pero en vez de un pensamiento repetitivo, lo que ocurre es que mi mente convierte imágenes normales en terroríficas. Lo que yo hago es jugar con mi mente. Osea ella convierte una palabra en un muro que me aplasta, yo hago que ese muro se convierta en un ángel, y así continuamente. Podrá decir que mi mente se esta peleando consigo misma. Procuro mantener la mente ocupada escribiendo.

    A cuidarse campeones / as

    en resposta a: nerviosismo y y latidos del corazon #45524
    Mariana Estepan
    Superadministrador

    [:es]

    Muchas gracias por todos estos testimonios, me han servido mucho. Tengo como tres años sintiendo Fuertes palpitaciones y fui referida a un Cardiologo y me hicieron todos lo requerido y los resultados indicaron que todo estaba bien con mi corazón. Fui referida a otro especialista con especialidad nerviosa, pero decidí no ir. Actualmente sigo con las palpitaciones y lo siento en todo mi cuerpo, cuando me acuesto, siento todo temblando e incluso la cama, que no me permite relajarme y dormir hasta ya después de un tiempo. No trabajo, estoy retirada. Soy una persona muy espiritual y agradecida por todo lo vivido y por mi familia, Pero tengo una situación familiar que me ha ocacionado una gran pena y creo que es la causante de esta condición. Ojalá le sirve mi comentario también

    [:ca]Muchas gracias por todos estos testimonios, me han servido mucho. Tengo como tres años sintiendo Fuertes palpitaciones y fui referida a un Cardiologo y me hicieron todos lo requerido y los resultados indicaron que todo estaba bien con mi corazón. Fui referida a otro especialista con especialidad nerviosa, pero decidí no ir. Actualmente sigo con las palpitaciones y lo siento en todo mi cuerpo, cuando me acuesto, siento todo temblando e incluso la cama, que no me permite relajarme y dormir hasta ya después de un tiempo. No trabajo, estoy retirada. Soy una persona muy espiritual y agradecida por todo lo vivido y por mi familia, Pero tengo una situación familiar que me ha ocacionado una gran pena y creo que es la causante de esta condición. Ojalá le sirve mi comentario también[:]

    en resposta a: palpitaciones todo el dia es normal #45421
    David
    Superadministrador

    [:es]

    Hola:

    Soy David, tengo 20 años, yo llevo 6 meses (desde los 19) con palpitaciones casi a diario, de vez en cuando taquicardias, extrasístoles, y aunque ahora ya no, solía tener pinchazos en el pecho, palpitaciones en la cabeza o dolor torácico (parecía venir de los pulmones).
    Me han hecho 4 electrocardiogramas, 2 análisis de orina y de sangre y me han dicho que es todo ansiedad generalizada, que el electro y los análisis están perfectamente. Ahora tengo pendiente un ecocardiograma que van a realizarme para descartar, aunque el médico me ha asegurado que va a salir bien porque ya me hicieron uno hace 4 años y estaba perfectamente.
    Es todo muy extraño, porque nunca sabes hasta que punto es todo psicológico o físico. Estoy más pendiente de lo que debería de mis pulsaciones, y no sé si seré el único, pero estoy algo obsesionado con que podría tener alguna arritmia a pesar de que el médico me ha dicho que es muy poco probable y que la mayoría de arritmias se proyectan en el electro aunque no las tengas en el momento.
    Siempre tengo los síntomas cuando estoy en casa, tumbado en la cama o sentado en el sofá, sin embargo, es salir por ahí con amigos o distraer mi atención con otras cosas y puf! los síntomas parecen desaparecer en el 90% de las ocasiones.

    Es muy confuso, porque realmente no tengo motivos anímicos para sufrir ansiedad, y sin embargo el doctor me dijo que la ansiedad podía aparecer sin motivos a veces. Aun así está siendo un poco difícil, porque no veo el fin. A pesar de que me convenza a mí mismo de que es ansiedad, o aunque deje de temerles por un instante, los síntomas siguen apareciendo y a veces llegan a ser aterradores. Yo jamás había pensado que padecería ansiedad puesto que siempre he sido una persona muy tranquila y calmada, no obstante aquí estoy, compartiendo mi experiencia con todos vosotros.

    Lo peor de todo es que aunque te digan que es ansiedad tú nunca estás seguro al 100%, y cuando vuelven los síntomas en su plenitud vuelves de nuevo a plantearte que pueda ser algún problema de corazón o arritmias…

    Lo único que me mantiene pensando lo contrario es el diagnóstico del médico y las típicas preguntas de… “Si llevo 6 meses y no me he muerto aún no creo que me muera ya ¿no?” o “Si fuera muy grave ya me habría dado algo”.

    Muchísima suerte con todo, ojalá os vaya a todos genial y consigáis salir de esto. Se puede salir, conozco a muchísima gente que ha tenido ansiedad así y con otros síntomas mucho más extraños, y TODOS han conseguido salir de ella o normalizarla hasta tal punto que ya no sienten miedo y se les pasa al rato. El gran problema de la ansiedad es temerla, sin embargo, es precisamente lo más difícil de evitar, y ahí está el reto.

    [:ca]Hola:

    Soy David, tengo 20 años, yo llevo 6 meses (desde los 19) con palpitaciones casi a diario, de vez en cuando taquicardias, extrasístoles, y aunque ahora ya no, solía tener pinchazos en el pecho, palpitaciones en la cabeza o dolor torácico (parecía venir de los pulmones).
    Me han hecho 4 electrocardiogramas, 2 análisis de orina y de sangre y me han dicho que es todo ansiedad generalizada, que el electro y los análisis están perfectamente. Ahora tengo pendiente un ecocardiograma que van a realizarme para descartar, aunque el médico me ha asegurado que va a salir bien porque ya me hicieron uno hace 4 años y estaba perfectamente.
    Es todo muy extraño, porque nunca sabes hasta que punto es todo psicológico o físico. Estoy más pendiente de lo que debería de mis pulsaciones, y no sé si seré el único, pero estoy algo obsesionado con que podría tener alguna arritmia a pesar de que el médico me ha dicho que es muy poco probable y que la mayoría de arritmias se proyectan en el electro aunque no las tengas en el momento.
    Siempre tengo los síntomas cuando estoy en casa, tumbado en la cama o sentado en el sofá, sin embargo, es salir por ahí con amigos o distraer mi atención con otras cosas y puf! los síntomas parecen desaparecer en el 90% de las ocasiones.

    Es muy confuso, porque realmente no tengo motivos anímicos para sufrir ansiedad, y sin embargo el doctor me dijo que la ansiedad podía aparecer sin motivos a veces. Aun así está siendo un poco difícil, porque no veo el fin. A pesar de que me convenza a mí mismo de que es ansiedad, o aunque deje de temerles por un instante, los síntomas siguen apareciendo y a veces llegan a ser aterradores. Yo jamás había pensado que padecería ansiedad puesto que siempre he sido una persona muy tranquila y calmada, no obstante aquí estoy, compartiendo mi experiencia con todos vosotros.

    Lo peor de todo es que aunque te digan que es ansiedad tú nunca estás seguro al 100%, y cuando vuelven los síntomas en su plenitud vuelves de nuevo a plantearte que pueda ser algún problema de corazón o arritmias…

    Lo único que me mantiene pensando lo contrario es el diagnóstico del médico y las típicas preguntas de… “Si llevo 6 meses y no me he muerto aún no creo que me muera ya ¿no?” o “Si fuera muy grave ya me habría dado algo”.

    Muchísima suerte con todo, ojalá os vaya a todos genial y consigáis salir de esto. Se puede salir, conozco a muchísima gente que ha tenido ansiedad así y con otros síntomas mucho más extraños, y TODOS han conseguido salir de ella o normalizarla hasta tal punto que ya no sienten miedo y se les pasa al rato. El gran problema de la ansiedad es temerla, sin embargo, es precisamente lo más difícil de evitar, y ahí está el reto.[:]

    en resposta a: nerviosismo y y latidos del corazon #45420
    alan
    Superadministrador

    [:es]

    Hola a todos. Yo tengo lo mismo y me diagnosticaron DISAUTONOMIA mas espesificamente en mi caso se llama POTS es un trstorno del sistema nervioso autonomo. No pone en peligro la vida pero sientes que te vas a morir en cualuier instante. Mi Cardiologo me la diagnostico haciendome la pureba de la mesa inclinada (tilt test). Muchos doctores no toman en cuenta esta enfermedad y no tiene cura pero se pueden tratar los sintomas y mejorar la calidad de vida haciendo ejersicio tomando mucha agua y aumentar el cosumo de sal. Les recomiendo les pregunten a su doctor para ver si tienen esta enfermedad.

    Espero les sea de ayuda y mucha suerte a todos que dios los bendiga.

    [:ca]Hola a todos. Yo tengo lo mismo y me diagnosticaron DISAUTONOMIA mas espesificamente en mi caso se llama POTS es un trstorno del sistema nervioso autonomo. No pone en peligro la vida pero sientes que te vas a morir en cualuier instante. Mi Cardiologo me la diagnostico haciendome la pureba de la mesa inclinada (tilt test). Muchos doctores no toman en cuenta esta enfermedad y no tiene cura pero se pueden tratar los sintomas y mejorar la calidad de vida haciendo ejersicio tomando mucha agua y aumentar el cosumo de sal. Les recomiendo les pregunten a su doctor para ver si tienen esta enfermedad.

    Espero les sea de ayuda y mucha suerte a todos que dios los bendiga.[:]

    en resposta a: Supere el insomnio y la ansiedad #45419
    valmac03
    Superadministrador

    [:es]

    Hola, si, a estos lapsos se les llama transtorno de “despersonalización” en definición: distorsión en la percepción del propio cuerpo, sentimientos y pensamientos. La persona se siente ajena a él, como si no le pertenecieran. A menudo sienten su cuerpo como fuera de un autómata o un robot, como si lo vieran desde fuera, como en un sueño o una película. ¿algo asi es?
    Es uno de los sintomas del insomnio y también me llegue asentir asi.

    [:ca]Hola, si, a estos lapsos se les llama transtorno de “despersonalización” en definición: distorsión en la percepción del propio cuerpo, sentimientos y pensamientos. La persona se siente ajena a él, como si no le pertenecieran. A menudo sienten su cuerpo como fuera de un autómata o un robot, como si lo vieran desde fuera, como en un sueño o una película. ¿algo asi es?
    Es uno de los sintomas del insomnio y también me llegue asentir asi.
    [:]

S'està mostrant 15 entrades - de la 976 a la 990 (d'un total de 9,448)
Resum de la privadesa

Aquest lloc web utilitza galetes per tal de proporcionar-vos la millor experiència d’usuari possible. La informació de les galetes s’emmagatzema al navegador i realitza funcions com ara reconèixer-vos quan torneu a la pàgina web i ajuda a l'equip a comprendre quines seccions del lloc web us semblen més interessants i útils.

Galetes estrictament necessàries

Les galetes estrictament necessàries han d'activar-se sempre perquè puguem desar les preferències per a la configuració de galetes.

Analítiques

Aquest lloc web utilitza Google Analytics per recopilar informació anònima com el nombre de visitants del lloc i les pàgines més visitades.

El mantenir aquesta galeta habilitada ens ajuda a millorar el lloc web.