David Pinazo

S'ha creat les respostes del fòrum

S'està mostrant 15 entrades - de la 7,351 a la 7,365 (d'un total de 9,448)
  • Autor
    Entrades
  • en resposta a: PARA DOLORS #25620
    David Pinazo
    Superadministrador

    Pa te doy la razón,

    Somos personas muy valientes, con gran valor y la culpable de todo es esa sensibilidad que tenemos para todo y con todos los que nos rodean, y de ello derivan muchos de los sintomas que nos afectan.

    Debemos tener la autoestima bien alta, creer en nosotros mismos y algún día podremos decir que hemos vivido con ansiedad pero que gracias a ella hemos aprendido muchas cosas.

    Un besito a las 3 , Fina uno especial para tí en estos momentos que estás demostrando tanta valentía, hacía tiempo que no entraba en el foro y te he leido.

    Pretty

    en resposta a: hace una semana me diagnosticaron ANSIEDAD…. #25619
    David Pinazo
    Superadministrador

    Lupita que tal vas con la paroxetina?
    Te sientes mejor?
    Has tenido algun síntoma desde que la tomas?

    Va que hace dias que no escribes,
    Un abrazo
    Pretty

    en resposta a: sintomas de los primeros dias con paroxetina #25618
    David Pinazo
    Superadministrador

    Gracias a vuestro apoyo durante el largo fin de semana, he valorado mucho vuestras respuestas.
    Por fin he levantado cabeza, el problema es que tomar paroxetina me desencadenaba los sintomas de ansiedad, deberia haberla pautado con un poco de ansiolitico e ir disminuyendo a medida que la paroxetina da sus beneficios.

    Gracias de nuevo y por aqui nos vemos.

    Pretty

    en resposta a: Pareja de persona con ansiedad #25617
    David Pinazo
    Superadministrador

    Hola, he leído lo q has puesto y el psicólogo no le ha dicho q sea agorafobia, le esta tratando como si fuere ansiedad, la verdad es que tampoco yo me había planteado q pudiera ser eso aunque he leído sobre ello. A ti exactamente q te pasaba? Si no t molesta q te pregunte.sq todo esto empezó desde q me dio un golpe de calor en la piscina q me desmaye y me llevaron corriendo al hospital y a el le impresiono mucho y creo q eso ha tenido mucho q ver. Entonces tu ya estas bien del todo o va por rachas? Gracias

    en resposta a: NECESITABA UN BESO #25616
    David Pinazo
    Superadministrador

    Bueno, por fin he encontrado el momento de decir lo que pensaba, he seguido vuestros consejos, y por fin he hablado, y me he quedado como una balsa de aceite, como tu bien dices Fina, los he puesto de vuelta y media, les he explicado que soy una persona adulta y que mis decisiones son mias, y deben aprender a respetarlas, gracias Dolors, por recordarmelo, por supuesto me pienso apoyar en quienes me comprenden en mi marido y en mi hija, como me dice pretty, los demas son demasiado egoistas para entender mi alegria. En fin que les he leido la cartilla bien leida, me he quedado nueva lo mejor de todo ha sido mi hermano pequeño que tambien estaba presente en el espectaculo y que no pudo darme la enhorabuena por que se quedó literalmente helado, pues esta mañana ha llegado a mi casa con un ramo de flores grandisimo, para felicitarme Dios me he abrazado a el y me he puesto a llorar, necesitaba tanto ese abrazo, mi hermano fue el unico que se dio cuenta de lo mal que lo estaba pasando y hoy me ha dado un abrazo de los mejores que he recibido.
    Edu gracias por tus palabras tu tambien sabes lo que es sentirte incomprendido, porque igual que yo eres una persona muy sensible, decirte que hace un par de semanas mi gatita adoptó un gatito que apareció de repente por mi casa, lo ha adoptado como si fuera suyo, es monisimo, te gustaria seguro.

    Gracias una vez mas a todos por estar, sois como las estrellas aunque no os vea siempre estais ahi.

    UN BESO

    en resposta a: me siento mal #25615
    David Pinazo
    Superadministrador

    Estoy muy agradecida por tus palabras, en el mundo en que vivimos cada vez esta mas complicado que alguien te escuche. Si puedo ayudarte en algo, cuenta conmigo, un beso

    en resposta a: gracias a todos #25614
    David Pinazo
    Superadministrador

    me siento muy feliz de pertenecer a esta gran familia que sois vosotros,nunca podre agradeceroslo tanto,yo creo que entre todos estamos haciendo algo MUY GRANDE,algo que no tiene precio,algo que cada dia escasea mas,pensar un poco en los demas,i apoyarnos todos en los buenos i los malos momentos,para nosotros NUNCA habra crisis,un abrazo ramon.
    Tambien quiero recordar a alguien que durante muchos años hizo mucho por todos vosotros i por mi,a Padi,a quien deseo que la vida le sonria,quizas este foro,es lo que es,gracias a ella.

    en resposta a: Pareja de persona con ansiedad #25613
    David Pinazo
    Superadministrador

    hola amiga,yo cro que tu novio tiene agorafobia,porque yo tuve los mismos sintomas.i me cure,ademas si el va aun buen psicologo,mejorara mucho,i supongo que debe hacer terapia cognitiva,a mi me fue muy bien,pero que no tenga mucha prisa,esto es muy lento,ha de ir ganando terreno muy poco a poco,pero haciendo esta terapia CADA DIA,no solo cuando el se vea capaz de hacerla,asi i solo asi ira mejornado sin que el se de casi cuenta,i vera que puede subir al bus sin que le de un ataque de panico,o se ahogue,i entrar al metro,o al super,o a sitios cerrados con mucha gente,o estar en un sitio al alire libre,donde no tenga puntos de referencia,como me pasaba a mi.

    en resposta a: NECESITABA UN BESO #25612
    David Pinazo
    Superadministrador

    se lo que sentirse incomprendido Romas,lo he pasado tantas i tantas veces,espero que tus padres al final te apoyen,yo creo que al final lo haran,aunque el daño ya esta hecho,son estas cosas que nunca podre comprender.

    Mil besos i mil abrazos,el mundo necesita esto,asi todo seria muy diferente*

    en resposta a: me siento mal #25611
    David Pinazo
    Superadministrador

    si fueras de barcelona vendria a verte,para que te animaras,recuerda que TU TAMBIEN ERES MUY IMPORTANTE,hay muchas personas que te quieren,i yo tambien

    en resposta a: NECESITABA UN BESO #25610
    David Pinazo
    Superadministrador

    Muchisimas gracias a todos, vuestras palabras me son de gran alivio, de verdad, bueno no os voy a engañar, esta situacion no me ha ayudado precisamente, mi ansiedad anda un poco revuelta a raiz de esto, estoy un poco, bajo minimos, intento superarlo pero me está costado muchisimo, se que al final lo lograré pero tengo que pasarlo, estoy esperando el momento de decirles que ya estoy harta de que quieran siempre controlar mi vida, mi vida es mia y por eso tengo derecho a tomar mis propias decisiones, ellos me siguen tratando como si tuviera 10 años, y tengo 32, por Dios. En cuanto pueda pienso decirles que no obraron bien, que su respuesta me ha hecho mucho daño, pero que lo estoy superando, y sobre todo que mi vida es mia y que deben ir aprendiendo a respetar mis decisiones aunque a veces no sean de su agrado, se que en cuanto suelte todo lo que llevo dentro esto que siento ahora mismo ira disminuyendo, pero tengo que estar preparada, porque ahora parezco una braga, lloro con mucha facilidad y no quiero darles pena.

    Gracias a todos, vuelvo a decir que me sois de gran ayuda, porque se que siempre puedo acudir a vosotros para contaros mis penas y tambien mis alegrias. muchas gracias por estar ahi.

    en resposta a: El “AQUI Y AHORA” #25609
    David Pinazo
    Superadministrador

    Fina, cuanta razón tienes cuando dices que no nos sentimos valientes ni heroicos, pero yo sé que tú lo eres. La vida te ha puesto a prueba y tu has sabido reaccionar levantando la cabeza y plantando cara a la enfermedad, ¿ eso es no ser valiente?? Yo no puedo decirte otra cosa, más que te admiro por tu valor y fuerza.

    En estos momentos y después de haber renegado durante mucho tiempo de la terapia psicológica, me decidí por probar, no podia perder nada. La verdad es que cada semana me siento delante del psicólogo, él me da lecciones teóricas de lo que tendria que hacer y pensar cuando me siento mal, intentamos buscar una explicación a mis problemas de ansiedad y miedo y vivo condicionada por ese temor irracional, de pensar en el futuro, tengo miedo a algo que no existe, que no es y me siento ridícula explicando mis problemas a una persona que no me conoce de nada. ¿Y eso es ser valiente?

    Cuando él me comenta que sí lo soy, pienso que es lo mismo que de debe de decir a tantas personas que entran con el mismo problema, y que eso que dice no lo piensa, simplemente está haciendo su trabajo que es intentar convencer a la gente para que se sienta bien, me siento como si fuera una niña a la que dan mimos cuando está triste.

    Mi problema a diferencia del tuyo no es “real ni objetivo” es emocional, y por lo tanto me siento insegura y ese sentimiento va unido a la cobardía que además te incapacita para cambiar de actitud y actuar coherentemente.

    Ahora solo espero tener paciencia y parecerme un día a ti.

    Un fuerte abrazo cielo!

    en resposta a: ANSIEDAD Y EMBARAZO #25608
    David Pinazo
    Superadministrador

    Hola chicas, es la primera vez que escribo en un foro y la verdad que me está ayudando mucho leerlos, yo sufro ansiedad desde 14 años y tengo 37 años, estuve tomando cipralex 20 mg 1 año y medio y lo dejé por que mejoré estuve sin tomar nada 2 años y hace meses empezé con ansiedad y lo he vuelto a tomar aunque ahora tomo menos 10 mg, me encuentro bien haciendo una vida normal, me casé hace 6 meses y ahora estamos hablando de ser papás, pues bien mañana me tocaba empezar el anticonceptivo pero ya no lo voy a tomar….creo que ya es el momento de ser mámá, y por lo que tengo entendido y los estudios que se han hecho con el cipralex no parece que pueda dañar el feto, SIEMPRE MEJOR NO TOMAR NADA POR SUPUESTO, pero antes de estar con ansiedad y pasarlo fatal …..voy a comentarselo a mi médico y si me quedo embarazada ya os lo diré….por lo pronto mañana compraré el ácido fólico para empezar a tomarlo—-besos a todos

    en resposta a: NECESITABA UN BESO #25607
    David Pinazo
    Superadministrador

    Hola Romas, enhorabuena por lo de embarazo, que ahora mismo es lo más importante para ti y más si en un embarazo deseado.

    Piensa que la reacción de tus padres, aunque no fuera la correcta, fue debida a la sorpresa inesperada que se llevaron sin esperarlo.

    Sé que es muy difícil aceptar esta reacción y más cuando uno tiene la necesidad de sentirse comprendido y querido. Quizá lo correcto en ese momento hubiera sido, levantarse e informar a tus padres que no querias compartir mesa con gente que te hacen sentir mal y consecuentemente haberte ido.

    Ten en cuenta que el problema es de ellos, no tuyo. Tú necesitas sentirte respaldada y rodeada de gente que te demuestre su apoyo. No te dejes llevar por las emociones y muéstrate segura y convencida. Diles a tus padres que no tienes por que dar explicaciones a nadie de tus actos y que no eres responsable de su enfado. No dejes que te reprochen nada, ni entres a discutir, ni a intentar convencerles de algo que no quieren entender. Como persona adulta y responsable eres dueña de tus propias decisiones y ellos deberian respetarlas.

    Estoy casi segura que ellos en poco tiempo te pedirán disculpas y te darán todo el apoyo que en estos momentos necesitas.

    Mientras tanto, disfruta tu embarazo, disfruta de tu felicidad, y de ese hijo que pronto verá la luz gracias a ti.

    Un abrazo guapa.

    en resposta a: Pareja de persona con ansiedad #25606
    David Pinazo
    Superadministrador

    Hola, lo primero muchas gracias por contestar, no se muy bien como va esto xq es la primera vez q escribo en un foro pero espero q lo podais ver. No puse q ya se esta tratando lleva 6 sesiones con un psicólogo q además d buen profesional es buenísima persona. Se q todo no se puede arreglar de la noche a la mañana pero tmp de momento noto gran cosa, de momento se controla mejor los nervios xq antes x nada se ponía muy agresivo pero del propio miedo q el sentía. Los sistomas q tiene son muchos, no vams a discotecas, no vamos de viaje, no podems darun paseo porq tiene q tener el coxe a menos de 100 metros x si le da un ataque q salgamos corriendo al hospital, aveces no puede ni estar en la calle con amigos xq dice q se pone nervioso,sta enganchado a las pastillas(alprazolan) le mando el medico q el mismo dice q no le hacen nad xo q necesita tomarselas q le dan seguridad y como todo esto pues mil cosas. No se sicomo me decís podría llegar a tener ansiedad como el,creo o espero q no,xo sq tng la necesidad d llevar la misma vida q el. Lo primero xq vivimos juntos y lo segundo xq me sentiría fatal haciendo cosas q a el le gustaban antes yo sola. De verdad esto es algo q ya se tiene para siempre? Otra vez muchísimas gracias por contestar,es muy difícil encontrar gente q entienda como es pasar x esto

S'està mostrant 15 entrades - de la 7,351 a la 7,365 (d'un total de 9,448)
Resum de la privadesa

Aquest lloc web utilitza galetes per tal de proporcionar-vos la millor experiència d’usuari possible. La informació de les galetes s’emmagatzema al navegador i realitza funcions com ara reconèixer-vos quan torneu a la pàgina web i ajuda a l'equip a comprendre quines seccions del lloc web us semblen més interessants i útils.

Galetes estrictament necessàries

Les galetes estrictament necessàries han d'activar-se sempre perquè puguem desar les preferències per a la configuració de galetes.

Analítiques

Aquest lloc web utilitza Google Analytics per recopilar informació anònima com el nombre de visitants del lloc i les pàgines més visitades.

El mantenir aquesta galeta habilitada ens ajuda a millorar el lloc web.