David Pinazo

S'ha creat les respostes del fòrum

S'està mostrant 15 entrades - de la 946 a la 960 (d'un total de 9,448)
  • Autor
    Entrades
  • en resposta a: ansiedad y nervios con dolor de estomago #45960
    Yass
    Superadministrador

    [:es]

    Hola, a mi me pasa algo muy parecido cuando me encuentro en situaciones que no me siento segura y que siento que me puedan juzgar y no conozco a nadie, como si me sintiera desprotegida y nada segura de mi misma, empiezo a ponerme nerviosa y me empieza a doler el estómago y a tener gases y si estoy en un lugar público que no tengo oportunidad de ir a un baño tengl que aguantar esos gases y me duele más y más hasta que en un examen me sonó tanto el estómago que se escuchó muchísimo y ahora es como que evito esa situación porque tengo más miefo y es ya un sin vivir que a veces ni ganas tienes de vivir porque te condiciona mucho la vida, sé que es mental pero no doy. Ayuda y gracias.

    [:ca]Hola, a mi me pasa algo muy parecido cuando me encuentro en situaciones que no me siento segura y que siento que me puedan juzgar y no conozco a nadie, como si me sintiera desprotegida y nada segura de mi misma, empiezo a ponerme nerviosa y me empieza a doler el estómago y a tener gases y si estoy en un lugar público que no tengo oportunidad de ir a un baño tengl que aguantar esos gases y me duele más y más hasta que en un examen me sonó tanto el estómago que se escuchó muchísimo y ahora es como que evito esa situación porque tengo más miefo y es ya un sin vivir que a veces ni ganas tienes de vivir porque te condiciona mucho la vida, sé que es mental pero no doy. Ayuda y gracias.[:]

    en resposta a: AYUDA, OS CUENTO #45931
    1512
    Superadministrador

    [:es]

    Hasta que me diagnosticaron una enfermedad mental pensaba que tenia una rara enfermedad. A mi se me manifestaba cuando me iba a dormir, me relaja y enseguida notaba um escalofrio que me subia por la espalda hasta la cabeza, un calor por los brazos y cabeza, y luego vomitos durante toda la noche.
    Cuando era pequeña y me ponia nerviosa porque me iba de excursion o tenia algun examen me daban arcadas, supongo que el estomago es mi punto debil, y es ahi donde me atacan los nervios/ansiedad.
    Antes de que me pasara esto por primera vez, alla por el 2009, yo tambien era una persona muy sociable, me gustaba conocer gente, salir… y cuando fui consciente de que mi mal era la ansiedad tenia miedo de ir a cualquier sitio por si me daba un ataque. Hoy en dia, 9 años despues, he aprendido a controlar esos ataques, hago una vida normal aunque hay dias malos
    Espero haberte ayudado

    [:ca]Hasta que me diagnosticaron una enfermedad mental pensaba que tenia una rara enfermedad. A mi se me manifestaba cuando me iba a dormir, me relaja y enseguida notaba um escalofrio que me subia por la espalda hasta la cabeza, un calor por los brazos y cabeza, y luego vomitos durante toda la noche.
    Cuando era pequeña y me ponia nerviosa porque me iba de excursion o tenia algun examen me daban arcadas, supongo que el estomago es mi punto debil, y es ahi donde me atacan los nervios/ansiedad.
    Antes de que me pasara esto por primera vez, alla por el 2009, yo tambien era una persona muy sociable, me gustaba conocer gente, salir… y cuando fui consciente de que mi mal era la ansiedad tenia miedo de ir a cualquier sitio por si me daba un ataque. Hoy en dia, 9 años despues, he aprendido a controlar esos ataques, hago una vida normal aunque hay dias malos
    Espero haberte ayudado[:]

    en resposta a: Supere el insomnio y la ansiedad #45934
    Laura
    Superadministrador

    [:es]

    Hola,
    Me pongo a escribir aqui porque necesito ayuda. Primero darte las gracias porque me he sentido realmente identificada con tu relato.
    Desde enero de este año al volver de las vacaciones de Navidad que no puedo dormir.
    Todo empezo la noche antes de que tuviera que entregar un trabajo muy importante; tambien cabe decir que venia de dos meses bastante malos, murio mi abuelo y me distancie mucho de mis amigas.
    Esa noche no pude dormir, me puse realmente nerviosa y termine desquiciandome. Lo pase tan mal que solo consegui dormir dos horas.
    Lo peor vino cuando la noche siguiente sucedio lo mismo, y a la siguiente y la siguiente.
    Estaba desesperada no sabia que hacer. Era el propio miedo a no dormir el que me impedia conciliar el sueño.
    Pronto senti que mi vida, mi rutina empezaba a girar en torno a mi insomnio. La obsesion era muy grande, me pasaba el dia temiendo que llegara la noche.
    Horas antes de acostarme se me empezaba a formar un nudo en el estomago y mi corazon se acceleraba.
    Prove de todo, hierbas, relajacion, toda clase de consejos que leia en internet.
    Pero nada daba resultado; pasaban los dias y yo solo sentis que el problema se agravaba mas y mas.
    Mi madre estaba preocupada y empece a dormir con ella. A su lado parecia que me tranquilizaba mas, aunque muchos dias seguia sin poder dormir.
    Acudimos a uns psicologa que me receto orfidal. No sirvio de nada, no importaba quantas pastillas me tomase, no conseguia conciliar el sueño.
    Sin embargo, durmiendo acompañada las cosas iban mejor.
    Pero claro, no puedo estar durmiendo con mi madre eternamente. Debo regresar a mi cama.
    Y hoy 4 meses mas tarde he intentado dormir sola.
    Pues bien, no hay manera. He tenido un ataque de ansiedad impresionante y llevo practicamente dos horas sin parar de llorar.
    En estas situaciones me vienen pensamientos extremadamente negativistas, com que solo deseo morirme y ya esta.
    No se que hacer para solucionar esta situacio asi que si porfavor alguien se siente identificado conmigo que me ayude porque esto me esta llevando por el camino de la amargura.

    [:ca]Hola,
    Me pongo a escribir aqui porque necesito ayuda. Primero darte las gracias porque me he sentido realmente identificada con tu relato.
    Desde enero de este año al volver de las vacaciones de Navidad que no puedo dormir.
    Todo empezo la noche antes de que tuviera que entregar un trabajo muy importante; tambien cabe decir que venia de dos meses bastante malos, murio mi abuelo y me distancie mucho de mis amigas.
    Esa noche no pude dormir, me puse realmente nerviosa y termine desquiciandome. Lo pase tan mal que solo consegui dormir dos horas.
    Lo peor vino cuando la noche siguiente sucedio lo mismo, y a la siguiente y la siguiente.
    Estaba desesperada no sabia que hacer. Era el propio miedo a no dormir el que me impedia conciliar el sueño.
    Pronto senti que mi vida, mi rutina empezaba a girar en torno a mi insomnio. La obsesion era muy grande, me pasaba el dia temiendo que llegara la noche.
    Horas antes de acostarme se me empezaba a formar un nudo en el estomago y mi corazon se acceleraba.
    Prove de todo, hierbas, relajacion, toda clase de consejos que leia en internet.
    Pero nada daba resultado; pasaban los dias y yo solo sentis que el problema se agravaba mas y mas.
    Mi madre estaba preocupada y empece a dormir con ella. A su lado parecia que me tranquilizaba mas, aunque muchos dias seguia sin poder dormir.
    Acudimos a uns psicologa que me receto orfidal. No sirvio de nada, no importaba quantas pastillas me tomase, no conseguia conciliar el sueño.
    Sin embargo, durmiendo acompañada las cosas iban mejor.
    Pero claro, no puedo estar durmiendo con mi madre eternamente. Debo regresar a mi cama.
    Y hoy 4 meses mas tarde he intentado dormir sola.
    Pues bien, no hay manera. He tenido un ataque de ansiedad impresionante y llevo practicamente dos horas sin parar de llorar.
    En estas situaciones me vienen pensamientos extremadamente negativistas, com que solo deseo morirme y ya esta.
    No se que hacer para solucionar esta situacio asi que si porfavor alguien se siente identificado conmigo que me ayude porque esto me esta llevando por el camino de la amargura.[:]

    en resposta a: nerviosismo y y latidos del corazon #45921
    Fernando
    Superadministrador

    [:es]

    La vida de mi amigo era un infierno. Básicamente tenía DOS problemas:

    El PRIMERO es que las alarmas de su casa se disparaban solas sin ningún motivo aparente. La alarma de seguridad, la de incendios, la de monóxido de carbono… Cualquiera de ellas saltaba en el momento más inesperado, con su estruendo de sirenas, pitidos o luces intermitentes, sin que hubiera una causa real para ello. No había ladrones, ni fuego, ni gases tóxicos, pero era difícil vivir en permanente sobresalto.

    Pero el problema más grave era el SEGUNDO, que es que mi amigo es más tonto que una alpargata. ¿Por qué?. Pues porque cada vez que saltaba una alarma se llevaba un susto atroz, corría a esconderse en un armario y llamaba a la policía si era la de robo, salía disparado de casa llamando a los bomberos si era la de incendio… Las primeras veces que se le disparó alguna alarma tenía alguna justificación creerse que de verdad había una amenaza, pero tras años y años de vivir en permanente sobresalto sin que en realidad pasara nada, cualquiera con más luces ya se habría dado cuenta de que el problema no era el fuego, ni los gases, ni los ladrones; sino que el problema era la porquería de alarmas que había instalado. Que debería pensar seriamente en arreglarlas, en lugar de estar permanentemente atemorizado por peligros inexistentes.

    Su vida cambió radicalmente el día en que los bomberos le sentaron en una silla y le dijeron:

    – Mire usted, buen hombre: Estamos hasta el casco de que nos haga correr para nada, y de ver como desperdicia su vida entre temores sin fundamento. Por favor, mëtase esto en la cabeza: NO LE PASA NADA A SU CASA. La próxima vez que salte una alarma dígase a sí mismo: “Mierda de alarma… Ya ha saltado otra vez!” pero simplemente intente apagarla o ponerle un trapo para que no haga tanto ruido, pero siga con su vida porque ni hay ladrones, ni fuego, ni una fuga de gas, ni nada.

    Quiero decir que la próxima vez que en tu cabecita salte una alarma diciendo “Uuuiii!!… Uuuiii!!… te va a dr un infarto!!”, o “Uuuiii!!… Uuuiii!!… te vas a desmayar!!”, o “Uuuiii!!… Uuuiii!!… vas a perder el control!!”, etc. hay que decirse, “Mierda de alarma!” y seguir como si tal cosa, porque ni te va a dar un infarto, ni te vas a desmayar, ni te vas a volver loco, ni nada. Lo mal que te encuentres en este momento es simple consecuencia del suste que te llevas porque de verdad crees que te va a pasar algo, pero ¿alguna vez te ha pasado de verdad algo de eso?. ¿No?. Pues entonces… Si llegas a entender que NO TE VA A PASAR NADA, y te dices “- Sí, hombre! Ahora viene cuando me desmayo… Anda ya!. No te j…” y sigues con lo que estés haciendo, tu calidad de vida mejorará infinitamente; y hasta es posible que el duendecillo cabrón que dispara las alarmas, al ver que ya no puede hacerte correr como gallina sin cabeza, se canse de hacerlas sonar porque ya no le divertirá. (Y hasta es posble que llegues a darte cuenta de que el duendecillo cabrón eres tú.)

    [:ca]La vida de mi amigo era un infierno. Básicamente tenía DOS problemas:

    El PRIMERO es que las alarmas de su casa se disparaban solas sin ningún motivo aparente. La alarma de seguridad, la de incendios, la de monóxido de carbono… Cualquiera de ellas saltaba en el momento más inesperado, con su estruendo de sirenas, pitidos o luces intermitentes, sin que hubiera una causa real para ello. No había ladrones, ni fuego, ni gases tóxicos, pero era difícil vivir en permanente sobresalto.

    Pero el problema más grave era el SEGUNDO, que es que mi amigo es más tonto que una alpargata. ¿Por qué?. Pues porque cada vez que saltaba una alarma se llevaba un susto atroz, corría a esconderse en un armario y llamaba a la policía si era la de robo, salía disparado de casa llamando a los bomberos si era la de incendio… Las primeras veces que se le disparó alguna alarma tenía alguna justificación creerse que de verdad había una amenaza, pero tras años y años de vivir en permanente sobresalto sin que en realidad pasara nada, cualquiera con más luces ya se habría dado cuenta de que el problema no era el fuego, ni los gases, ni los ladrones; sino que el problema era la porquería de alarmas que había instalado. Que debería pensar seriamente en arreglarlas, en lugar de estar permanentemente atemorizado por peligros inexistentes.

    Su vida cambió radicalmente el día en que los bomberos le sentaron en una silla y le dijeron:

    – Mire usted, buen hombre: Estamos hasta el casco de que nos haga correr para nada, y de ver como desperdicia su vida entre temores sin fundamento. Por favor, mëtase esto en la cabeza: NO LE PASA NADA A SU CASA. La próxima vez que salte una alarma dígase a sí mismo: “Mierda de alarma… Ya ha saltado otra vez!” pero simplemente intente apagarla o ponerle un trapo para que no haga tanto ruido, pero siga con su vida porque ni hay ladrones, ni fuego, ni una fuga de gas, ni nada.

    Quiero decir que la próxima vez que en tu cabecita salte una alarma diciendo “Uuuiii!!… Uuuiii!!… te va a dr un infarto!!”, o “Uuuiii!!… Uuuiii!!… te vas a desmayar!!”, o “Uuuiii!!… Uuuiii!!… vas a perder el control!!”, etc. hay que decirse, “Mierda de alarma!” y seguir como si tal cosa, porque ni te va a dar un infarto, ni te vas a desmayar, ni te vas a volver loco, ni nada. Lo mal que te encuentres en este momento es simple consecuencia del suste que te llevas porque de verdad crees que te va a pasar algo, pero ¿alguna vez te ha pasado de verdad algo de eso?. ¿No?. Pues entonces… Si llegas a entender que NO TE VA A PASAR NADA, y te dices “- Sí, hombre! Ahora viene cuando me desmayo… Anda ya!. No te j…” y sigues con lo que estés haciendo, tu calidad de vida mejorará infinitamente; y hasta es posible que el duendecillo cabrón que dispara las alarmas, al ver que ya no puede hacerte correr como gallina sin cabeza, se canse de hacerlas sonar porque ya no le divertirá. (Y hasta es posble que llegues a darte cuenta de que el duendecillo cabrón eres tú.)[:]

    en resposta a: HABLA EXTRAÑA #45907
    LOLO
    Superadministrador

    [:es]

    Hola Saracav, así como tu yo estaba buscando alguien parecido con esos síntomas y te digo que en verdad me sucedió lo mismo y a decir verdad parece que todo se debe a la ansiedad porque yo quedé así después de un ataque de ansiedad, que en realidad fueron 2 ataques, ahora la debilidad muscular me está pasando, pero el problema con el habla no, días después del primer ataque senté la debilidad y el problema de habla y también para comer, quisiera que me des tu nº de Wats up para hacerte unas pregustas y de como te va, considerando que a ti ya te sucedió eso el año pasado y yo estoy pasando por eso sobre todo el problema de pronunciar las letra “r”. ojalá nos podamos comunicar y ayudarnos ya que a mí esta situación me tiene muy preucupado

    [:ca]Hola Saracav, así como tu yo estaba buscando alguien parecido con esos síntomas y te digo que en verdad me sucedió lo mismo y a decir verdad parece que todo se debe a la ansiedad porque yo quedé así después de un ataque de ansiedad, que en realidad fueron 2 ataques, ahora la debilidad muscular me está pasando, pero el problema con el habla no, días después del primer ataque senté la debilidad y el problema de habla y también para comer, quisiera que me des tu nº de Wats up para hacerte unas pregustas y de como te va, considerando que a ti ya te sucedió eso el año pasado y yo estoy pasando por eso sobre todo el problema de pronunciar las letra “r”. ojalá nos podamos comunicar y ayudarnos ya que a mí esta situación me tiene muy preucupado[:]

    en resposta a: nerviosismo y y latidos del corazon #45908
    janeth
    Superadministrador

    [:es]

    ola buen dia hoy es 14 de abril y yo llevo semanas sin dormir bien me mareo siento como ai mi corazon se va parar tengo 26 años y esto no se lo deceo a nadie e ido con muchos doctores pero todoa dicen lo mismo que no tengo nada que es un ataque de ancia entro a esta pagina y me asombra que ay tantas personas pasando por lo mismo necesito ayuda con urgencia yo no kiero estar asi todos los dias las noches me aterran….

    [:ca]ola buen dia hoy es 14 de abril y yo llevo semanas sin dormir bien me mareo siento como ai mi corazon se va parar tengo 26 años y esto no se lo deceo a nadie e ido con muchos doctores pero todoa dicen lo mismo que no tengo nada que es un ataque de ancia entro a esta pagina y me asombra que ay tantas personas pasando por lo mismo necesito ayuda con urgencia yo no kiero estar asi todos los dias las noches me aterran….[:]

    en resposta a: ansiedad miedo pensamientos feos y constantes #45878
    Carolina
    Superadministrador

    [:es]

    Buenas! Uf, siento mucho lo que te está pasando. Yo también estuve un tiempo con pensamientos negativos, aunque eran más de estilo pesimista sobre mi propia persona. Tenía una autoestima muy baja. Sé que no es lo mismo, pero creo que entiendo por lo que estás pasando. A mí me ayudó mucho realizar ejercicios para pensar positivo, cambiar el estilo de pensamiento. Si no se cambia, te quedas clavado en los mismos pensamientos una y otra vez. Mira, te dejo esta guia de la revista mindfit que explica paso a paso cómo puedes empezar a practicar pensamientos positivos para intentar apartar esas imágenes malas de tu cabeza. Mucho ánimo y a pensar en positivo!!

    [:ca]Buenas! Uf, siento mucho lo que te está pasando. Yo también estuve un tiempo con pensamientos negativos, aunque eran más de estilo pesimista sobre mi propia persona. Tenía una autoestima muy baja. Sé que no es lo mismo, pero creo que entiendo por lo que estás pasando. A mí me ayudó mucho realizar ejercicios para pensar positivo, cambiar el estilo de pensamiento. Si no se cambia, te quedas clavado en los mismos pensamientos una y otra vez. Mira, te dejo esta guia de la revista mindfit que explica paso a paso cómo puedes empezar a practicar pensamientos positivos para intentar apartar esas imágenes malas de tu cabeza. Mucho ánimo y a pensar en positivo!![:]

    en resposta a: ansiedad miedo pensamientos feos y constantes #45879
    Carmen
    Superadministrador

    [:es]

    Uff! Muchos ánimos…

    [:ca]Uff! Muchos ánimos…[:]

    anonimo
    Superadministrador

    [:es]

    Buenas noches queridos amigos, mi vida ha dado un giro increíble desde hace como 2 meses me diagnosticaron transtorno de ataque de pánico. No vivo; sibrevivo. Tengo demasiado miedo. Esto no se me pasa aunq ya estoy controlando mas los sintomas igual me siento debil, sin ganas de nada. Ayuda x favor. Necesitó q vuelva sentido a mi vida

    [:ca]Buenas noches queridos amigos, mi vida ha dado un giro increíble desde hace como 2 meses me diagnosticaron transtorno de ataque de pánico. No vivo; sibrevivo. Tengo demasiado miedo. Esto no se me pasa aunq ya estoy controlando mas los sintomas igual me siento debil, sin ganas de nada. Ayuda x favor. Necesitó q vuelva sentido a mi vida[:]

    en resposta a: Episodio de desrealización y ataque de pánico #45833
    Lily
    Superadministrador

    [:es]

    Hola scorpio8o, ¿qué tal estás? Te comento mi experiencia. Yo también he tenido una experiencia de desrealización y despersonalización. Fue algo horrible. Era como si no supiera quien era, como si no pudiera conectar conmigo misma. Hablaba y tenía la sensación de que no era yo quien lo hacía. Me pasó justo antes de dormir y mirándome al espejo. Me dejé dormir rezando para que al día siguiente se me hubiera pasado. A diferencia de ti, no fue tras consumir ninguna sustancia. Llevo fumando marihuana un año y algo aproximadamente y nunca me ha pasado nada, siempre me lo he pasado bien, pero la experiencia de despersonalización fue mucho antes de consumir por primera vez. No he probado ninguna otra sustancia ni tengo interés en hacerlo, aunque me gustaría fumar menos y llevar una vida más productiva (duermo mucho normalmente, cuando fumo más). En cuanto a “mis problemas”, llevo dos años sintiéndome mal constantemente, sino era por una cosa era por otra. A medida que pasaba el tiempo mi ansiedad iba en aumento, muchas veces no degeneraba en un ataque, pero si en hiperventilar constantemente casi a diario. Parece que cada vez me cuesta más sobrellevar mis problemas y cada vez me ahogo más en un vaso de agua. Tras ir al psicólogo en febrero me diagnóstico con depresión. Sin embargo, ese mismo mes me fui de casa y mi vida ha mejorado considerablemente, pero a día de hoy me sigo sintiendo mal, sigo sintiendo una especia de incapacidad para ser feliz al 100% como si algo que yo no pudiera controlar me lo impidiera. Encima sigo ahogándome en un vaso de agua con cada problema o molestia en mi vida por más insignificante que sea. Todo esto me ha cambiado mucho el carácter: soy menos cariñosa, más desconfiada, me enfado con facilidad, suelo pensar que todo el mundo está en mi contra, no acepto críticas, soy más paranoica, me puedo sentir incomoda en mis mejores momentos, como si todo fuera una burbuja que fuera a romperse o suelo tener pensamientos suicidas cuando me desespero `por cualquier problema, pero esto no me supone un problema, nunca me haría daño a mí misma.
    Espero que te leyendo esto te des cuenta de que no estás sola y de que deberías enfocarte en tener amigos y ocupar mucho tiempo libre con ellos, cuanto más mejor.

    [:ca]Hola scorpio8o, ¿qué tal estás? Te comento mi experiencia. Yo también he tenido una experiencia de desrealización y despersonalización. Fue algo horrible. Era como si no supiera quien era, como si no pudiera conectar conmigo misma. Hablaba y tenía la sensación de que no era yo quien lo hacía. Me pasó justo antes de dormir y mirándome al espejo. Me dejé dormir rezando para que al día siguiente se me hubiera pasado. A diferencia de ti, no fue tras consumir ninguna sustancia. Llevo fumando marihuana un año y algo aproximadamente y nunca me ha pasado nada, siempre me lo he pasado bien, pero la experiencia de despersonalización fue mucho antes de consumir por primera vez. No he probado ninguna otra sustancia ni tengo interés en hacerlo, aunque me gustaría fumar menos y llevar una vida más productiva (duermo mucho normalmente, cuando fumo más). En cuanto a “mis problemas”, llevo dos años sintiéndome mal constantemente, sino era por una cosa era por otra. A medida que pasaba el tiempo mi ansiedad iba en aumento, muchas veces no degeneraba en un ataque, pero si en hiperventilar constantemente casi a diario. Parece que cada vez me cuesta más sobrellevar mis problemas y cada vez me ahogo más en un vaso de agua. Tras ir al psicólogo en febrero me diagnóstico con depresión. Sin embargo, ese mismo mes me fui de casa y mi vida ha mejorado considerablemente, pero a día de hoy me sigo sintiendo mal, sigo sintiendo una especia de incapacidad para ser feliz al 100% como si algo que yo no pudiera controlar me lo impidiera. Encima sigo ahogándome en un vaso de agua con cada problema o molestia en mi vida por más insignificante que sea. Todo esto me ha cambiado mucho el carácter: soy menos cariñosa, más desconfiada, me enfado con facilidad, suelo pensar que todo el mundo está en mi contra, no acepto críticas, soy más paranoica, me puedo sentir incomoda en mis mejores momentos, como si todo fuera una burbuja que fuera a romperse o suelo tener pensamientos suicidas cuando me desespero `por cualquier problema, pero esto no me supone un problema, nunca me haría daño a mí misma.
    Espero que te leyendo esto te des cuenta de que no estás sola y de que deberías enfocarte en tener amigos y ocupar mucho tiempo libre con ellos, cuanto más mejor.[:]

    en resposta a: palpitaciones todo el dia es normal #45834
    Sergio
    Superadministrador

    [:es]

    Buen día, tengo 24 años y fui diagnosticado con TAG desde hace 5 años. Tiempo en el que todos los días he tenido palpitaciones. Me hicieron eléctrico y el holter de 24 hrs, mi corazón no tenia ningún problema. He de reconocer que aún tengo ansiedad todos los días. Y ese es el motivo de mis palpitaciones.

    Así que no les pasará nada, es parte de vivir con ansiedad constante.

    [:ca]Buen día, tengo 24 años y fui diagnosticado con TAG desde hace 5 años. Tiempo en el que todos los días he tenido palpitaciones. Me hicieron eléctrico y el holter de 24 hrs, mi corazón no tenia ningún problema. He de reconocer que aún tengo ansiedad todos los días. Y ese es el motivo de mis palpitaciones.

    Así que no les pasará nada, es parte de vivir con ansiedad constante.[:]

    en resposta a: Dolor de oido y cabeza (lado izquierdo) #45835
    Chikis10
    Superadministrador

    [:es]

    Ami me pasa igual tengo un dolor de lado izquierdo de la cabeza y el oído también, hace como 6 meses empezó con esto pero investiguen en internet y me salía que era migraña entonces hice uno si remedios caseros para La migraña y se me quito y ahorita me regreso más de nuevo pero yo siento que es por que me desvelo mucho y me le canto muy ñ muy temlrano siempre me da cuando hago eso, pero espero que no sea nada malo y ambien me iré a caer al medico e medico e unos de estos días por qué también llevo una semana con este dolor

    [:ca]Ami me pasa igual tengo un dolor de lado izquierdo de la cabeza y el oído también, hace como 6 meses empezó con esto pero investiguen en internet y me salía que era migraña entonces hice uno si remedios caseros para La migraña y se me quito y ahorita me regreso más de nuevo pero yo siento que es por que me desvelo mucho y me le canto muy ñ muy temlrano siempre me da cuando hago eso, pero espero que no sea nada malo y ambien me iré a caer al medico e medico e unos de estos días por qué también llevo una semana con este dolor[:]

    en resposta a: Dolor de oido y cabeza (lado izquierdo) #45838
    Mente en Equilibrio
    Superadministrador

    [:es]

    Hola a todos! estoy comenzando un proyecto para ayudar a las personas a vencer la ansiedad así como yo logré hacerlo. Los invito a que hagan parte y también logren vencerla!

    Saludos

    https://www.youtube.com/channel/UCHRadM9fgl0o8IcPmR3S2uw?sub_confirmation=1

    [:ca]Hola a todos! estoy comenzando un proyecto para ayudar a las personas a vencer la ansiedad así como yo logré hacerlo. Los invito a que hagan parte y también logren vencerla!

    Saludos

    https://www.youtube.com/channel/UCHRadM9fgl0o8IcPmR3S2uw?sub_confirmation=1%5B:%5D

    en resposta a: nerviosismo y y latidos del corazon #45839
    anonimo19
    Superadministrador

    [:es]

    Buenos días,

    Yo también tengo Ansiedad desde hace mas de 2 años, y he pasado por varias fases, la verdad que la que mas asusta son los síntomas referidos al corazón, a mi también me da como vuelcos, es bastante constante y los noto durante todo el día. Mira te dejo un enlace a un blog que descubrí que va relatando su batalla personal con la ansiedad, la verdad que tranquiliza un poco leerlo y sobre todo que le pasan las mismas cosas o muy parecidas a mi y por lo menos no te sienten un bicho raro.
    https://ansiedadysusformas.blogspot.com.es/
    Espero que por lo menos os sirva para tranquilizaros y ver que somos muchos los que pasamos por esto, y que no sabemos cuanto dura, pero espero que se acabe alguna vez, yo añoro los días en los que era una persona normal y además me pasó como a ti de un día para otro.

    [:ca]Buenos días,

    Yo también tengo Ansiedad desde hace mas de 2 años, y he pasado por varias fases, la verdad que la que mas asusta son los síntomas referidos al corazón, a mi también me da como vuelcos, es bastante constante y los noto durante todo el día. Mira te dejo un enlace a un blog que descubrí que va relatando su batalla personal con la ansiedad, la verdad que tranquiliza un poco leerlo y sobre todo que le pasan las mismas cosas o muy parecidas a mi y por lo menos no te sienten un bicho raro.
    https://ansiedadysusformas.blogspot.com.es/
    Espero que por lo menos os sirva para tranquilizaros y ver que somos muchos los que pasamos por esto, y que no sabemos cuanto dura, pero espero que se acabe alguna vez, yo añoro los días en los que era una persona normal y además me pasó como a ti de un día para otro.[:]

    en resposta a: nerviosismo y y latidos del corazon #45840
    anonimo19
    Superadministrador

    [:es]

    Buenos días yo tengo ansiedad ya casi 2 años, y he descubierto un blog en el cual relata muy bien todo lo que nos va pasando, por lo menos ves que a otras personas les pasa lo mismo y por lo menos a mi me tranquiliza.
    https://ansiedadysusformas.blogspot.com.es/

    [:ca]Buenos días yo tengo ansiedad ya casi 2 años, y he descubierto un blog en el cual relata muy bien todo lo que nos va pasando, por lo menos ves que a otras personas les pasa lo mismo y por lo menos a mi me tranquiliza.
    https://ansiedadysusformas.blogspot.com.es/%5B:%5D

S'està mostrant 15 entrades - de la 946 a la 960 (d'un total de 9,448)
Resum de la privadesa

Aquest lloc web utilitza galetes per tal de proporcionar-vos la millor experiència d’usuari possible. La informació de les galetes s’emmagatzema al navegador i realitza funcions com ara reconèixer-vos quan torneu a la pàgina web i ajuda a l'equip a comprendre quines seccions del lloc web us semblen més interessants i útils.

Galetes estrictament necessàries

Les galetes estrictament necessàries han d'activar-se sempre perquè puguem desar les preferències per a la configuració de galetes.

Analítiques

Aquest lloc web utilitza Google Analytics per recopilar informació anònima com el nombre de visitants del lloc i les pàgines més visitades.

El mantenir aquesta galeta habilitada ens ajuda a millorar el lloc web.